Ки бргзшт ки буи абир меояд ?

که برگذشت که بوی عبیر می‌آید؟

Ки меравад ки чунин дилпазир меояд ?

که می‌رود که چنین دل‌پذیر می‌آید؟

Нишони Юсуф гум карда медиҳад ёқӯб

نشان یوسفِ گم‌کرده می‌دهد یعقوب

Магари зи Миср ба канъон бшир меояд ?

مگر ز مصر به کنعان بشیر می‌آید؟

з даст рафтам ва бедидагон наме донанд

ز دست رفتم و بی‌دیدگان نمی‌دانند

Ки захмҳои назар бар басир ме ояд

که زخم‌های نظر بر بصیر می‌آید

Ҳамеи хиромаду ақлам ба табъ ме гуяд

همی خرامد و عقلم به طبع می‌گوید

Назар бидӯз ки он беназир ме ояд

«نظر بدوز که آن بی‌نظیر می‌آید»

Ҷамоли каъбаи чунон май дўондм ба нишот

جمال کعبه چنان می‌دواندم به نشاط

Ки хорҳои муғелон ҳарир ме ояд

که خارهای مغیلان حریر می‌آید

На он чунон ба ту машғӯлам эй биҳиштии рӯ

نه آن چنان به تو مشغولم، ای بهشتی‌رو

Ки ёди хештанам дар замир ме ояд

که یاد خویشتنم در ضمیر می‌آید

з диданат натавонам ки дидаи дарбандам

ز دیدنت نتوانم که دیده دربندم

Вагар муқобилаи байнам ки тир ме ояд

و گر مقابله بینم که تیر می‌آید

Ҳазор ҷомаи маънӣ ки ман барандозам

هزار جامهٔ معنی که من براندازم

Ба қоматӣ ки ту дорӣ қсир ме ояд

به قامتی که تو داری قصیر می‌آید

Ба куштани омада буд он ки муддаии пиндошт

به کشتن آمده بود آن که مدعی پنداشت

Ки раҳматии магараш бар асир ме ояд

که رحمتی مگرش بر اسیر می‌آید

Расед нолаи саъдӣ ба ҳар ки дар офоқ

رسید نالهٔ سعدی به هر که در آفاق

Ҳам оташӣ задае то нафир ме ояд

هم آتشی زده‌ای تا نفیر می‌آید