Шартаст ҷафо кашӣдан аз ёр

شرط است جفا کشیدن از یار

Хамрасту хумору гулбуну хор

خمر است و خمار و گلبن و خار

Ман муътақидам ки ҳар чаҳ гӯйӣ

من معتقدم که هر‌چه گویی

Ширин буд аз лаби шкрбор

شیرین بود از لب شکربار

Пеши дгарӣ наметавон рафт

پیش دگری نمی‌توان رفت

Аз ту ба ту омадам ба зинҳор

از تو به تو آمدم به زنهار

Айбат накунам агар бихандӣ

عیبت نکنم اگر بخندی

Бар ман чу бгрим аз ғамати зор

بر من چو بگریم از غمت زار

Шак нест ки бӯстони бихандад

شک نیست که بوستان بخندد

Ҳар гуҳ ки бгриди абри озор

هر گه که بگرید ابر آذار

Ту май рӯйу хабари надорӣ

تو می‌روی و خبر نداری

Вондри ақабати қулӯбу абсор

واندر عقبت قلوب و ابصار

Гар пеши ту навбатии бимирам

گر پیش تو نوبتی بمیرم

Ҳеҷам набӯд газанду тимор

هیچم نبود گزند و تیمار

Ҷузи ҳасрати он ки зиндаи гирдам

جز حسرت آن که زنده گردم

То пеши бмирмти дгрбор

تا پیش بمیرمت دگربار

Гуфтам ки ба гӯшае чу сангӣ

گفتم که به گوشه‌ای چو سنگی

Биншинам ва рӯй дил ба девор

بنشینم و روی دل به دیوار

Донам ки месерум нагардад

دانم که میسرم نگردد

Ту санги дароварӣ ба гуфтор

تو سنگ درآوری به گفتار

Саъдӣ наравад ба сахтӣ аз пеш

سعدی نرود به سختی از پیش

Бо қайд куҷо равад гирифтор ?

با قید کجا رود گرفتار‌؟