Ҳар шаби андеша дигар кунаму рой дигар

هر شب اندیشهٔ دیگر کنم و رأی دگر

Ки ман аз дасти ту фардо биравам ҷой дигар

که من از دست تو فردا بروم جای دگر

Бомдодон ки бурун май нуҳум аз манзили пой

بامدادان که برون می‌نهم از منزل پای

Ҳасан аҳдам нагузорад ки нуҳуми пой дигар

حُسنِ عهدم نگذارد که نهم پای دگر

Ҳар касеро сари чизе ва таманноӣ касеаст

هر کسی را سر چیزی و تمنای کسی‌ست

Мо ба ғайр аз ту надорем таманноӣ дигар

ما به غیر از تو نداریم تمنای دگر

Зон ки ҳаргиз ба ҷамоли ту дар ойӣнаи ваҳм

زآن که هرگز به جمال تو در آیینهٔ وهم

Мутасаввир нашавад сӯрату болой дигар

متصور نشود صورت و بالای دگر

Вомиқӣ буд ки девонаи узрое буд

وامقی بود که دیوانهٔ عذرایی بود

Манам имрӯз ва туе Вомиқу узроӣ дигар

منم امروز و تویی وامق و عذرای دگر

Вақт онаст ки саҳрои гул ва сунбул гирад

وقت آن‌ست که صحرا گل و سنبل گیرد

Халқи берун шуда ҳар қавм ба саҳроӣ дигар

خلق بیرون شده هر قوم به صحرای دگر

Бомдодон ба тамошои чамани беруни ой

بامدادان به تماشای چمن بیرون آی

То фироқ аз ту намонад ба тамошоӣ дигар

تا فراغ از تو نماند به تماشای دگر

Ҳар сабоҳии ғамӣ аз даври замон пеш ояд

هر صباحی غمی از دورِ زمان پیش آید

Гӯям ин низ нуҳум бар сари ғамҳои дигар

گویم این نیز نهم بر سر غم‌های دگر

Бозгуем на ки даврони ҳаёти ин ҳама нест

بازگویم نه که دوران حیات این همه نیست

Саъдии имрӯз таҳаммул куну фардоӣ дигар

سعدی امروز تحمل کن و فردای دگر