Аз ҳама бошад ба ҳақиқати гзир

از همه باشد به حقیقت گزیر

Ваз ту набошад ки надории назир

وز تو نباشد که نداری نظیر

Машраб ширин набӯд бе зҳом

مشرب شیرین نبود بی‌زحام

Даъват манъам набӯд бе фақир

دعوت منعم نبود بی‌فقیر

Он арақаст аз баданат ё гулоб

آن عرق است از بدنت یا گلاب؟

Он нафасаст аз даҳанат ё абир

آن نفس است از دهنت یا عبیر؟

Базл ту кардам тану ҳушу равон

بذل تو کردم تن و هوش و روان

Вақф ту кардам дилу чашму замир

وقف تو کردم دل و چشم و ضمیر

Дил чаҳ буд ҷон ки бадв зинда ам

دل چه بوَد؟ جان که بدو زنده‌ام

Гӯ бидиҳ эй дӯст ки гӯям бигир

گو «بده، ای دوست!» که گویم «بگیر»

Роҳат ҷон бошад аз он қабзаи теғ

راحت جان باشد از آن قبضه، تیغ

Марҳам дил бошад аз он ҷаъбаи тир

مرهم دل باشد از آن جعبه، تیر

Дард наоне ба ки гӯям ки нест

دردِ نهانی به که گویم؟ که نیست

Бохабар аз дарди ман алои хабир

باخبر از درد من الا خبیر

Айб кунандам ки чаҳ дидӣ дар ӯ

عیب کنندم که «چه دیدی در او؟»

Кӯр надонад ки чаҳ бинад басир

کور نداند که چه بیند بصیر

Чун наравад дар паии соҳиби каманд

چون نرود در پی صاحب‌کمند

Оҳӯии бечора ба гардани асир

آهوی بیچاره به گردن اسیر

Ҳар ки дил шефта дорад чу ман

هر که دل شیفته دارد چو من

Бас ки бигӯед сухани дилпазир

بس که بگوید سخن دلپذیر

Нолаи саъдӣ ба чаҳ доне хуш аст

نالهٔ سعدی به چه دانی خوش است

Буи хуш ояд чу бисӯзад абир

بوی خوش آید چو بسوزد عبیر