Чаҳ фитна буд ки ҳасани ту дар ҷаҳони андохт

چه فتنه بود که حسن تو در جهان انداخت

Ки як дам аз ту назар бар наме тавон андохт

که یک دم از تو نظر بر نمی‌توان انداخت

Балои ғамзаи номеҳрбони хӯни хорат

بلای غمزه نامهربان خون‌خوارت

Чаҳ хӯн ки дар дили ёрони меҳрбони андохт

چه خون که در دل یاران مهربان انداخت

зи ақлу офияти он рӯз бар карон мондам

ز عقل و عافیت آن روز بر کران ماندم

Ки рӯзгори ҳадиси ту дар миёни андохт

که روزگار حدیث تو در میان انداخت

На боғ монад ва на бустон ки сарви қомати ту

نه باغ ماند و نه بستان که سرو قامت تو

Барасту валвала дар боғу бӯстони андохт

برست و ولوله در باغ و بوستان انداخت

Ту дӯстӣ кун ва аз дидаи мФкнми зинҳор

تو دوستی کن و از دیده مفکنم زنهار

Ки душманами з барои ту дар забони андохт

که دشمنم ز برای تو در زبان انداخت

Ба чашмҳои ту кони чашм каз ту баргиранд

به چشم‌های تو کان چشم کز تو برگیرند

Дареғ бошад бар моҳи осмони андохт

دریغ باشد بر ماه آسمان انداخت

Ҳамин ҳикояти рӯзӣ ба дӯстон бирасад

همین حکایت روزی به دوستان برسد

Ки саъдӣ аз пай ҷонон бирафту ҷони андохт

که سعدی از پی جانان برفت و جان انداخت