эй ба халқ аз ҷаҳонёни мумтоз

ای به خلق از جهانیان ممتاز

Чашми халқӣ ба рӯй хуби ту боз

چشم خلقی به روی خوب تو باز

Лозимаст он ки дорад ин ҳамаи лутф

لازم است آن که دارد این همه لطف

Ки таҳаммул кунандаш ин ҳамаи ноз

که تحمل کنندش این همه ناز

эй ба ишқи дарахти болоят

ای به عشق درخت بالایت

Мурғи ҷони рамида дар парвоз

مرغ جان رمیده در پرواز

Он на соҳиби назар буд ки кунад

آن نه صاحب نظر بود که کند

Аз чунин рӯй дар ба рӯй фароз

از چنین روی در به روی فراز

Бихӯрамгар з даст туаст набед

بخورم گر ز دست توست نبید

Накунамгар хилоф туаст намоз

نکنم گر خلاف توست نماز

Гар бгрим чу шамъи маъзӯрам

گر بگریم چو شمع معذورم

Кас нагӯяд дар оташами мгдоз

کس نگوید در آتشم مگداز

наменагуфтам сухан дар оташи ишқ

می‌نگفتم سخن در آتش عشق

То нагуфт оби дидаи ғаммоз

تا نگفت آب دیده غماز

Обу оташи хилоф як дигаранд

آب و آتش خلاف یک دگرند

Нашунидем ишқу сабри анбоз

نشنیدیم عشق و صبر انباز

Ҳар ки дидори дӯст май талабад

هر که دیدار دوست می‌طلبد

Дӯстиро ҳақиқатасту муҷоз

دوستی را حقیقت است و مجاز

Орзӯманди каъбаро шарт аст

آرزومند کعبه را شرط است

Ки таҳаммул кунад нишебу фароз

که تحمل کند نشیب و فراز

Саъдёи зинда ошиқӣ бошад

سعدیا زنده عاشقی باشد

Ки бимирад бар остони ниёз

که بمیرد بر آستان نیاز