Буи баҳор омад бинол эй булбули ширини нафас

بوی بهار آمد بنال ای بلبلِ شیرین‌نفس

Вари пайбандии ҳамчуи ман фарёд мехон аз қафас

ور پایبندی همچو من، فریاد می‌خوان از قفس

Гиранд мардуми дӯстони номеҳрбону меҳрбон

گیرند مردم دوستان؛ نامهربان و مهربان

Ҳар рӯзи хотир бо яке мо худ яке дорему бас

هر روز خاطر با یکی، ما خود یکی داریم و بس

Мҳмўли пеши оҳангро аз ман бигӯ эй сорибон

محمولِ پیش‌آهنگ را از من بگو ای ساربان

Ту хоб мекун бар шутур то бонг медорад ҷарас

تو خواب می‌کن بر شتر، تا بانگ می‌دارد جرس

Ширини бизоъат бар магаси чандон ки тундӣ ме кунад

شیرین‌بضاعت بر مگس چندان که تندی می‌کند

ӯ бодбизн ҳамчунон дар даст ва меояд магас

او بادبیزن همچنان در دست و می‌آید مگس

Панди хирадмандон чаҳ суд акнӯн ки бандам сахт шуд

پند خردمندان چه سود اکنون که بندم سخت شد؟

Гар ҷустами ин бор аз қафас бедор бошам зин сипас

گر جَستم این بار از قفس، بیدار باشم زین سپس

Гар дӯст меояд барам ё теғи душман бар серум

گر دوست می‌آید برم یا تیغ دشمن بر سرم

Ман бо касе афтодаам каз ваии напардозам ба кас

من با کسی افتاده‌ام کز وی نپردازم به کس

Бо ҳар ки биншинам дамӣ каз ёд ӯ ғофил шавам

با هر که بنشینم دمی کز یاد او غافل شوم

Чун субҳ бехуршедам аз дил бар намеояд нафас

چون صبحِ بی‌خورشیدم از دل بر نمی‌آید نفس

Ман муфлисам дар корвони гӯ ҳар ки хоҳӣ қасд кун

من مفلسم در کاروان، گو هر که خواهی قصد کن

Нагузошт мутриб дар барам чандон ки бастанд асас

نگذاشت مطرب در بَرَم، چندان که بستاند عَسَس

Гар панд мехоҳӣ бидиҳ вари банд май хоҳии буна

گر پند می‌خواهی بده؛ ور بند می‌خواهی بِنِه

Девона сар хоҳад ниҳоди он гуҳ наад аз сари ҳавас

دیوانه سر خواهد نهاد؛ آن گه نهد از سر هوس

Фарёди саъдӣ дар ҷаҳони афкандӣ эй ороми ҷон

فریاد سعدی در جهان افکندی ای آرام جان

Чандин ба фарёдоварӣ борӣ ба фарёдаш барис

چندین به فریاد آوری؛ باری به فریادش برس