Хаҷаласт сарви бустон бар қомати баландаш

خجل است سرو بستان برِ قامت بلندش

Ҳамаи сайд ақл гирад хами зулф чун камандаш

همه صیدِ عقل گیرد، خَمِ زلف چون کمندش

Чу дарахт қоматаш дид сабо ба ҳам баромад

چو درخت قامتش دید صبا؛ به هم برآمد

з чаман нараст сарвӣ ки зи бехи брнкндш

ز چمن نَرُست سروی که ز بیخ برنکندش

Агар офтоб бо ӯ занад аз газофи лофӣ

اگر آفتاب با او زند از گزاف، لافی

Маи нав чаҳ Зуҳра дорад ки буд сами самандаш

مه نو چه زَهره دارد؟ که بُوَد سُم سمندش

На чунон зи дасти рафтаи сети вуҷӯди нотавонам

نه چنان ز دست رفته‌ست وجود ناتوانم

Ки муъолиҷат тавон кард ба панд ё ба бандаш

که معالجت توان کرد به پند یا به بندش

Гарми он қарор будӣ ки зи дӯсти бркнми дил

گرم آن قرار بودی که ز دوست برکنم دل

Ншнидмии зи душмани суханони нописандаш

نشنیدمی ز دشمن، سخنان ناپسندش

Ту ки подшоҳи ҳасании назарӣ ба бандагон кун

تو که پادشاه حُسنی نظری به بندگان کن

Ҳазар аз дуои дарвешу кафи ниёзмандаш

حذر از دعای درویش و کف نیازمندش

Шаккарини ҳадиси саъдӣ бар ӯ чаҳ қадар дорад

شکرین حدیث سعدی برِ او چه قدر دارد؟

Ки чун ӯ ҳазор тӯтӣ магасаст пеши қандаш

که چون او هزار طوطی مگس است پیش قندش