Чун баромади моҳ рӯй аз матлаъи пероҳанаш

چون برآمد ماه‌روی از مطلع پیراهنش

Чашми бадро гуфтам алҳмдӣ бидам пиромнш

چشم بد را گفتم الحمدی بدم پیرامنش

То чаҳ хоҳад кард бо ман даври гетии зини ду кор

تا چه خواهد کرد با من دور گیتی زین دو کار

Даст ӯ дар гарданам ё хӯни ман дар гарданаш

دست او در گردنم یا خون من در گردنش

Ҳар ки маълумаш намегардад ки зоҳидро ки кишт

هر که معلومش نمی‌گردد که زاهد را که کشت

Гӯи сарангуштони шоҳиди байну ранги нохунаш

گو سرانگشتان شاهد بین و رنگ ناخنش

Гар чаман гуяд марои ҳамранги рӯйиши лолаи ист

گر چمن گوید مرا همرنگ رویش لاله‌ایست

Аз қафо бояд бурун кардани забони сӯсанаш

از قفا باید برون کردن زبان سوسنش

Моҳ ва парвинаш наёрам гуфту сарву офтоб

ماه و پروینش نیارم گفت و سرو و آفتاب

Лутфи ҷон дар ҷисм дорад ҷисм дар пероҳанаш

لطف جان در جسم دارد جسم در پیراهنش

Остин аз чанг мискинон гирифтам дркшд

آستین از چنگ مسکینان گرفتم درکشد

Чун тавонад рафту чандини дасти дил дар доманаш

چون تواند رفت و چندین دست دل در دامنش

Ман сиблат душманон кардам насиби арзи хеш

من سبیل دشمنان کردم نصیب عرض خویش

Душмани он кас дар ҷаҳон дорам ки дорад душманаш

دشمن آن کس در جهان دارم که دارد دشمنش

Гар танам мӯе шавад аз дасти ҷаври рӯзгор

گر تنم مویی شود از دست جور روزگار

Бар ман осонтар буд косиби мӯе бар таниш

بر من آسان‌تر بود کآسیب مویی بر تنش

То чаҳ рӯйаст он ки ҳайрон мондаам дар васф ӯ

تا چه روی است آن که حیران مانده‌ام در وصف او

Субҳӣ аз машриқи ҳамеи тобади яке аз равзанаш

صبحی از مشرق همی‌تابد یکی از روزنش

Баъд аз ин эй ёр агар тафсил ҳушёрон кунанд

بعد از این ای یار اگر تفصیل هشیاران کنند

Гар дар онҷои номи ман бинии қалам бар сари занаш

گر در آنجا نام من بینی قلم بر سر زنش

Лоиқ саъдӣ набӯд ин хирқаи тақвоу зуҳд

لایق سعدی نبود این خرقه تقوا و زهد

Соқио ҷомӣ бидиҳ венаи ҷома аз сари бркнш

ساقیا جامی بده وین جامه از سر برکنش