Раҳо намекунад айём дар канори маниш

رها نمی‌کند ایام در کنار منش

Ки дод худ бустонам ба бӯса аз даҳанаш

که داد خود بستانم به بوسه از دهنش

Ҳамон каманд бигирам ки сайди хотири халқ

همان کمند بگیرم که صید خاطر خلق

Бидон ҳаме кунаду дркшм ба хештанаш

بدان همی‌کند و درکشم به خویشتنش

Валек даст наёрам задан дар он сари зулф

ولیک دست نیارم زدن در آن سر زلف

Ки маблағии дил халқаст зер ҳар шиканаш

که مبلغی دل خلق است زیر هر شکنش

Ғуломи қомати он лъбтм ки бар қад ӯ

غلام قامت آن لعبتم که بر قد او

Бурӣдаанд латофат чу ҷома бар баданаш

بریده‌اند لطافت چو جامه بر بدنش

зи рангу буии ту эй сарвқади сими андом

ز رنگ و بوی تو ای سروقد سیم‌اندام

Бирафт равнақи насрини боғу Настаранаш

برفت رونق نسرین باغ و نسترنش

Яке ба ҳукми назари пой дар гулистон на

یکی به حکم نظر پای در گلستان نه

Ки поймол кунӣ арғавону ёсуманаш

که پایمال کنی ارغوان و یاسمنش

Хушо тафарруҷи наврӯзи хосса дар Широз

خوشا تفرج نوروز خاصه در شیراز

Ки барканд дили марди мусофир аз ватанаш

که برکند دل مرد مسافر از وطنش

Азизи Миср чаман шуд ҷамоли Юсуфи гул

عزیز مصر چمن شد جمال یوسف گل

Сабо ба шаҳри дароварди буии перҳанаш

صبا به شهر درآورد بوی پیرهنش

Шигифт нестгар аз ғайрати ту бар гулзор

شگفت نیست گر از غیرت تو بر گلزار

Бгриди абру бихандади шукуфа бар чаманаш

بگرید ابر و بخندد شکوفه بر چمنش

Дар ин равиш ки туегар ба мурдаи бргзрӣ

در این روش که تویی گر به مرده برگذری

Аҷаб набошад агар наъра ояд аз кафанаш

عجب نباشد اگر نعره آید از کفنش

Намонад фитна дар айёми шоҳи ҷузи саъдӣ

نماند فتنه در ایام شاه جز سعدی

Ки бар ҷамоли ту фитнаи сету халқ бар суханаш

که بر جمال تو فتنه‌ست و خلق بر سخنش