Хушаст дард ки бошад умеди дирамонаш
خوش است درد که باشد امید درمانش
Дароз нест биёбон ки ҳаст пойонаш
دراز نیست بیابان که هست پایانش
На шарти ишқ буд бо камони абрӯии дӯст
نه شرط عشق بود با کمان ابروی دوست
Ки ҷон сипар накунӣ пеши тирборонаш
که جان سپر نکنی پیش تیربارانش
Ъдимро ки таманноӣ бӯстон бошад
عدیم را که تمنای بوستان باشد
Заруратаст таҳаммули зи бўстонбонш
ضرورت است تحمل ز بوستانبانش
Висоли ҷон ҷаҳон ёфтан ҳаромаши бод
وصال جان جهان یافتن حرامش باد
Ки илтифот буд бар ҷаҳон ва бар ҷонаш
که التفات بود بر جهان و بر جانش
зи каъба рӯй нишоед ба ноумедӣ тофт
ز کعبه روی نشاید به ناامیدی تافت
Каминаи он ки бимирем дар биёбонаш
کمینه آن که بمیریم در بیابانش
Агар чаҳ ноқис ва нодонам ин қадар донам
اگر چه ناقص و نادانم این قدر دانم
Ки обгина ман нест марди санадонаш
که آبگینه من نیست مرد سندانش
Валек бо ҳамаи айби эҳтимоли ёри азиз
ولیک با همه عیب احتمال یار عزیز
Кунанд чун накунанд эҳтимоли ҳиҷронаш
کنند چون نکنند احتمال هجرانش
Гар ояд аз ту ба рӯем ҳазор тири ҷафо
گر آید از تو به رویم هزار تیر جفا
Ҷафостгар мижа бар ҳам занами зи пайконаш
جفاست گر مژه بر هم زنم ز پیکانش
Ҳарифро ки ғами ҷон хештан бошад
حریف را که غم جان خویشتن باشد
Ҳануз лоф дурӯғаст ишқи ҷононаш
هنوز لاف دروغ است عشق جانانش
Ҳакимро ки дил аз даст рафту пой аз ҷой
حکیم را که دل از دست رفت و پای از جای
Сари салоҳи таваққуъи мадору сомонаш
سر صلاح توقع مدار و سامانش
Гулӣ чу рӯй тугар мумкинаст дар офоқ
گلی چو روی تو گر ممکن است در آفاق
На мумкинаст чу саъдии ҳазордастонаш
نه ممکن است چو سعدی هزاردستانش