Куҳан шавад ҳамаи касро ба рӯзгори иродат
کهن شود همهکس را به روزگار ارادت
Магари маро ки ҳамон ишқ авваласту зиёдат
مگر مرا که همان عشقِ اولست و زیادت
Гарм ҷавоз набошад ба пешгоҳи қабулат
گرم جواز نباشد به پیشگاه قبولت
Куҷои рӯм ки намирам бар остони ибодат
کجا روم که نمیرم بر آستان عبادت
Маро ба рӯзи қиёмати магар ҳисоб набошад
مرا به روز قیامت مگر حساب نباشد
Ки ҳиҷру васл ту дидам чаҳ ҷои мӯату аъодт
که هجر و وصل تو دیدم چه جای موت و اعادت
Шнидмт ки назар мекунӣ ба ҳоли заъифон
شنیدمت که نظر میکنی به حال ضعیفان
Табам гирифту дилами хуш ба интизори иёдат
تبم گرفت و دلم خوش به انتظار عیادت
Гарм ба гӯшаи чашмии шикаста вор бибинӣ
گرم به گوشهٔ چشمی شکستهوار ببینی
Фалак шавам ба бузургӣу муштарӣ ба саодат
فلک شوم به بزرگی و مشتری به سعادت
Биёямат ки бубинами кадоми Зуҳрау ёро
بیایمت که ببینم، کدام زَهره و یارا
Рӯм ки бе ту нишинам кадоми сабру ҷаллодт
روم که بی تو نشینم، کدام صبر و جلادت
Маро ҳар оинаи рӯзии тамом кушта бибинӣ
مرا هر آینه روزی تمامکشته ببینی
Гирифтаи домани қотил ба ҳар ду дасти иродат
گرفته دامن قاتل به هر دو دست ارادت
Агар ҷинозаи саъдӣ ба кӯй дӯст бароранд
اگر جنازهٔ سعدی به کوی دوست برآرند
Зиҳии ҳаёти накӯном ва рафтанӣ ба шаҳодат
زهی حیات نکونام و رفتنی به شهادت