Дил ҳар ки сайд кардӣ накушуд сар аз камандат

دل هر که صید کردی نکشد سر از کمندت

На дигар умед дорад ки раҳо шавад зи бандат

نه دگر امید دارد که رها شود ز بندت

Ба худо ки парда аз рӯй чу оташат барафкан

به خدا که پرده از روی چو آتشت برافکن

Ки ба иттифоқи бинии дили олимии сапандат

که به اتفاق بینی دل عالمی سپندت

На чамани шукуфа Эй раст чу рӯй длстонт

نه چمن شکوفه‌ای رست چو روی دلستانت

На сабо санавбарӣ ёфт чу қомати баландат

نه صبا صنوبری یافت چو قامت بلندت

?герат орзӯӣ онаст ки хӯни халқи резӣ

گرت آرزوی آنست که خون خلق ریزی

Чаҳ кунад ки шер гардан наниҳад чу гӯсфандат

چه کند که شیر گردن ننهد چو گوسفندت

Ту амири малики ҳасанӣ ба ҳақиқат эй дариғо

تو امیر ملک حسنی به حقیقت ای دریغا

Агар илтифот будӣ ба фақири мустамандат

اگر التفات بودی به فقیر مستمندت

На туро бигуфтам эй дил ки сар вафо надорад ?

نه تو را بگفتم ای دل که سر وفا ندارد؟

Ба тамаъи з даст рафтӣ ва ба пой дарфикандат

به طمع ز دست رفتی و به پای درفکندت

Ту на марди ишқ будӣ худ аз ин ҳисоби саъдӣ

تو نه مرد عشق بودی خود از این حساب سعدی

Ки на қӯт гурезаст ва на тоқати газандат

که نه قوت گریزست و نه طاقت گزندت