Ҳар ки савдоӣ ту дорад чаҳ ғам аз ҳар ки ҷаҳонаш

هر که سودای تو دارد، چه غم از هر که جهانش؟

Нигарони ту чаҳ андешау бим аз дигаронаш

نگران تو، چه اندیشه و بیم از دگرانش؟

Он паии меҳр ту гирад ки нагирад паии хешаш

آن پی مهر تو گیرد، که نگیرد پی خویشش

Ваон сари васл ту дорад ки надорад ғами ҷонаш

وان سر وصل تو دارد، که ندارد غم جانش

Ҳар ки аз ёр таҳаммул накунад ёр магӯяш

هر که از یار، تحمل نکند، یار مگویش

Ваон ки дар ишқ маломат накушуд мард махонаш

وان که در عشق، ملامت نکشد، مرد مخوانش

Чун дил аз даст ба дар шуд мисли караи тавсан

چون دل از دست به در شد، مثَل کُرهٔ توسن

Натавон боз гирифтан ба ҳамаи шаҳри анонаш

نتوان باز گرفتن، به همه شهر عنانش

Ба ҷафое ва қафое наравад ошиқи содиқ

به جفایی و قفایی، نرود عاشق صادق

Мижа бар ҳам назанад гар бизанӣ тиру синонаш

مژه بر هم نزند، گر بزنی تیر و سنانش

Хуфтаи хоки лаҳадро ки ту ногуҳ ба сари ое

خفته خاک لحد را، که تو ناگه به سَر آیی

Аҷаб ар боз наёяд ба тани мурдаи рӯонаш

عجب ار باز نیاید، به تن مرده‌روانش

Шарм дорад чаман аз қомати зебои баландат

شرم دارد چمن از قامت زیبای بلندت

Ки ҳамаи умри набӯдаи сети чунин сарви рӯонаш

که همه عمر نبوده‌ست چنین سروِ روانش

Гуфтам аз вартаи ишқат ба сабурӣ ба даройам

گفتم «از ورطه عشقت، به صبوری به درآیم»

Боз май байнаму дарё на падедаст каронаш

باز می‌بینم و دریا، نه پدید است کرانش

Аҳди мо бо ту на аҳдӣ ки тағайюри бипазирад

عهد ما با تو نه عهدی، که تغیّر بپذیرد

Бўстонист ки ҳаргиз назанад бод хазонаш

بوستانی‌ست که هرگز نزند باد خزانش

Чаҳ гунаҳ кардам ва дидӣ ки таъаллуқ бибаредӣ

چه گنه کردم و دیدی، که تعلق ببریدی؟

Банда беҷурму хатое на савобаст маронаш

بنده بی‌جرم و خطایی، نه صواب است، مرانش

Нарасад нолаи саъдӣ ба касе дар ҳамаи олам

نرسد ناله سعدی، به کسی در همه عالم

Ки на тасдиқ кунад каз сари дрдисти фиғонаш

که نه تصدیق کند، کز سر دردی‌ست فغانش

Гар Флотўн ба ҳакимии марази ишқи бипушад

گر فلاطون به حکیمی، مرض عشق بپوشد

Оқибат парда баруфтад зи сари роз наонаш

عاقبت پرده برافتد ز سر راز نهانش