Қиёмат бошад он қомат дар оғӯш

قیامت باشد آن قامت در آغوش

Шароби слсбил аз чашмаи нӯш

شراب سلسبیل از چشمهٔ نوش

Ғулом кист он лаъибат ки мо ро

غلام کیست آن لعبت؟ که ما را

Ғулом хеш карду ҳалқа дар гӯш

غلام خویش کرد و حلقه در گوش

Парии пайкари бутӣ каз саҳари чашмаш

پری‌پیکر بتی کز سحر چشمش

Наомад хоб дар чашмони ман дӯш

نیامد خواب در چشمان من دوش

На ҳар вақтам ба ёд хотир ояд

نه هر وقتم به یادِ خاطر آید

Ки худ ҳаргиз намегардад фаромӯш

که خود هرگز نمی‌گردد فراموش

Ҳалолаши бод агар хӯнами бирезад

حلالش باد اگر خونم بریزد

Ки сар дар пой ӯ хуштар ки бар дӯш

که سر در پای او خوش‌تر که بر دوش

Нсиҳтгўии мо ақлӣ надорад

نصیحت‌گوی ما عقلی ندارد

Бирав гӯ дар салоҳ хештан кӯш

برو گو «در صلاح خویشتن کوش»

Дуҳули зери гилӣм аз халқи пинҳон

دهل زیر گلیم از خلق پنهان

Нишоед карду оташи зери сарпӯш

نشاید کرد و آتش زیر سرپوش

Биё эй дӯсти вар душман бибинад

بیا ای دوست! ور دشمن ببیند

Чаҳ хоҳад кард гӯ май байн ва май ҷӯш

چه خواهد کرد؟ گو «می‌بین و می‌جوش»

Ту аз мо фориғ ва мо бо ту ҳамроҳ

تو از ما فارغ و ما با تو همراه

зи мо фарёд меояд ту хомӯш

ز ما فریاد می‌آید، تو خاموش

Ҳадиси ҳасани хеш аз дайгарӣ пресс

حدیث حسن خویش از دیگری پرس

Ки саъдӣ дар ту ҳайронасту мадҳуш

که سعدی در تو حیران است و مدهوش