Якеро дасти ҳасрат бар биногваш

یکی را دست حسرت بر بناگوش

Яке бо он ки мехоҳад дар оғӯш

یکی با آن که می‌خواهد در آغوش

Надонад дӯш бар дӯши ҳарифон

نداند دوش‌بر‌دوش حریفان

Ки танҳо монда чун хуфт аз ғамаши дӯш

که تنهامانده چون خُفت از غمش دوش؟

Нкўгўён насиҳат ме кунандам

نکوگویان نصیحت می‌کنندم

зи ман фарёд меояд ки хомӯш

ز من فریاد می‌آید که خاموش

з бонг раваду овои сурӯдам

ز بانگ رود و آوای سرودم

Дигар ҷой насиҳат нест дар гӯш

دگر جای نصیحت نیست در گوش

Маро гӯйанд чашм аз вай бпушон

مرا گویند چشم از وی بپوشان

Варои гӯи бурқаъӣ бар хештани пӯш

ورا گو برقعی بر خویشتن پوش

Нишоне зон парӣ то дар хаёл аст

نشانی زان پری تا در خیال است

Наёяд ҳаргизи ин девона бо ҳуш

نیاید هرگز این دیوانه با هوش

Наме шояд гирифтани чашмаи чашм

نمی‌شاید گرفتن چشمه چشم

Ки дарёӣ дарун меоварад ҷӯш

که دریای درون می‌آورد جوش

Биё то ҳар чаҳ ҳаст аз дасти маҳбӯб

بیا تا هر چه هست از دست محبوب

Бёшомим агар заҳраст агар нӯш

بیاشامیم اگر زهر است اگر نوش

Маро дар хоки роҳ дӯст бигзор

مرا در خاک راه دوست بگذار

Бирав гӯи душмани андари хӯн ман кӯш

برو گو دشمن اندر خون من کوش

На ёрии суст паймонаст саъдӣ

نه یاری سست‌پیمان است سعدی

Ки дар сахтӣ кунад ёрии фаромӯш

که در سختی کند یاری فراموش