Дӯст дорам ки бапушӣ рух ҳамчун қамарат

دوست دارم که بپوشی رخ همچون قمرت

То чу хуршед набенанд ба ҳар бом ва дарат

تا چو خورشید نبینند به هر بام و درت

Ҷурм бегона набошад ки ту худ сӯрати хеш

جرم بیگانه نباشد که تو خود صورت خویش

Гар дар ойӣна бибинӣ баравад дили зи ?бирт

گر در آیینه ببینی برود دل ز برت

Ҷои хандаи сети сухани гуфтани ширини пешат

جای خنده‌ست سخن گفتن شیرین پیشت

Коби ширин чу бихандӣ баравад аз шукрат

کآب شیرین چو بخندی برود از شکرت

Роҳи оҳи саҳар аз шавқ намеёрам дод

راه آه سحر از شوق نمی‌یارم داد

То набояд ки бшўронди хоби саҳарат

تا نباید که بشوراند خواب سحرت

Ҳеҷ пероя зиёдат накунад ҳасани ту ро

هیچ پیرایه زیادت نکند حسن تو را

Ҳеҷ машшотаи нёроид аз ин хўбтрт

هیچ مشاطه نیاراید از این خوبترت

Борҳо гуфтаам ин рӯй ба ҳар кас манимоӣ

بارها گفته‌ام این روی به هر کس منمای

То таъаммул накунад дида ҳар бе басарат

تا تأمل نکند دیده هر بی‌بصرت

Боз гӯям на ки ин сӯрату маънӣ ки ту рост

باز گویم نه که این صورت و معنی که تو راست

Натавонад ки бибинад магари аҳли ?назарет

نتواند که ببیند مگر اهل نظرت

Роҳи сад душманам аз баҳри ту мебояд дод

راه صد دشمنم از بهر تو می‌باید داد

То яке дӯсти бубинам ки бигӯед хабарат

تا یکی دوست ببینم که بگوید خبرت

Он чунон сахт наёяд сари ман гар баравад

آن چنان سخت نیاید سر من گر برود

Нознино ки парешонеи мӯеи зи сарат

نازنینا که پریشانی مویی ز سرت

Ғам он нест ки бар хок нишинад саъдӣ

غم آن نیست که بر خاک نشیند سعدی

Заҳмат хеш намехоҳад бар раҳгузарат

زحمت خویش نمی‌خواهد بر رهگذرت