Ҳар касеро ҳавасӣ дар сару корӣ дар пеш

هر کسی را هوسی در سر و کاری در پیش

Ман бе кори гирифтори ҳавои дили хеш

منِ بی‌کار، گرفتارِ هوای دلِ خویش

Ҳаргиз андеша накардам ки ту бо ман бошӣ

هرگز اندیشه نکردم که تو با من باشی

Чун ба даст омадӣ эй луқма аз ҳавсила беш

چون به دست آمدی ای لقمهٔ از حوصله بیش؟

Ин туе бо ману ғавғои рақибон аз пас

این تویی با من و غوغای رقیبان از پس

Венаи манам бо ту гирифтаи раҳи саҳро дар пеш

وین منم با تو گرفته ره صحرا در پیش

Ҳамчунон доғи ҷудои ҷигарам май сӯзад

همچنان داغ جدایی جگرم می‌سوزد

Магарами даст чу марҳами бунаӣ бар дили риш

مگرم دست چو مرهم بنهی بر دل ریش

Бовар аз бахт надорам ки ту меҳмони манӣ

باور از بخت ندارم که تو مهمان منی

Хаймаи Подшаҳи он гоҳи фазои дарвеш

خیمهٔ پادشه آن گاه فضای درویش؟

Захми шамшери ғаматро нануҳум марҳами кас

زخم شمشیر غمت را ننهم مرهم کس

Ташти зарринам ва пайванд нагирам ба ширеш

تشت زرینم و پیوند نگیرم به سریش

Ошиқонро натавон гуфт ки бозоӣ аз меҳр

عاشقان را نتوان گفت که «بازآی از مهر»

Кофаронро натавон гуфт ки баргард аз кеш

کافران را نتوان گفت که «برگرد از کیش»

Манам имрӯз ва туу мутрибу соқӣу ҳасуд

منم امروز و تو و مطرب و ساقی و حسود

Хештани гӯ ба дар ҳуҷра биёвез чу хяш

خویشتن گو به در حجره بیاویز چو خیش

Ман худ аз кед аду бок надорам лекин

من خود از کید عدو باک ندارم لیکن

Каждум аз хбс табиат бузанд санг ба неш

کژدم از خُبث طبیعت بزند سنگ به نیش

Ту ба ороми дил хеш раседӣ саъдӣ

تو به آرامِ دلِ خویش رسیدی سعدی

Май хур ва ғам махӯр аз шнъти бегонау хеш

مِی خور و غم مخور از شَنْعَت بیگانه و خویش

эй ки гуфтӣ ба ҳаво дил манеҳ ва меҳр мабанд

ای که گفتی «به هوا دل منه و مهر مبند»

Ман чунинам ту бирав маслиҳати хеши андеш

من چنینم تو برو مصلحت خویش اندیش