Гарм қабул кунӣ вар бароне аз бар хеш

گرم قبول کنی ور برانی از بر خویش

Нигарадам аз ту вагар худ фидо кунам сари хеш

نگردم از تو و گر خود فدا کنم سر خویش

Ту доне ар бинавозӣ ва гар биндозӣ

تو دانی ار بنوازی و گر بیندازی

Чунон ки дар дилат ояд ба рои анвари хеш

چنان که در دلت آید به رأی انور خویش

Назар ба ҷониби мо гарчи миннатасту савоб

نظر به جانب ما گر چه منت است و ثواب

Ғуломи хеши ҳамеи парварӣу чокари хеш

غلام خویش همی پروری و چاکر خویش

Агар баробари хешам ба ҳукм нагузорӣ

اگر برابر خویشم به حکم نگذاری

Хаёл рӯй ту нагузорам аз баробари хеш

خیال روی تو نگذارم از برابر خویش

Марои насиҳати бегона манфиат накунад

مرا نصیحت بیگانه منفعت نکند

Ки розӣам ки қафои байнам аз ситамгари хеш

که راضیم که قفا بینم از ستمگر خویش

Ҳадиси сабри ман аз рӯй ту ҳамон мисл аст

حدیث صبر من از روی تو همان مثَل است

Ки сабри Тифл ба шер аз канори модари хеш

که صبر طفل به شیر از کنار مادر خویش

Равостгар ҳамаи халқ аз назар биндозӣ

رواست گر همه خلق از نظر بیندازی

Ки ҳеҷ халқ набинӣ ба ҳасану манзари хеш

که هیچ خلق نبینی به حسن و منظر خویش

Ба ишқ рӯй ту гуфтам ки ҷон барафшонам

به عشق روی تو گفتم که «جان برافشانم»

Дигар ба шарми дарафтодам аз муҳақари хеш

دگر به شرم درافتادم از محقر خویش

Ту сар ба суҳбати саъдии дароварии ҳайҳот

تو سر به صحبت سعدی درآوری هیهات

Зиҳии хаёл ки ман кардаам мусаввири хеш

زهی خیال که من کرده‌ام مصور خویش

Чаҳ бар сар ояд аз ин шавқи ғолибами доне

چه بر سر آید از این شوق غالبم؟ دانی؟

Ҳмончаҳи мӯрчаро бар сар омад аз пари хеш

همان چه مورچه را بر سر آمد از پر خویش