Гарм бозомадӣ маҳбӯби сими андоми сангини дил
گرم بازآمدی محبوبِ سیماندامِ سنگیندل
Гул аз хорам баровардӣу хор аз поу по аз гул
گُل از خارم برآوردی و خار از پا و پا از گِل
Аё боди саҳаргоҳӣ !гар ин шаби рӯз май хоҳӣ
ایا باد سحرگاهی! گر این شب روز میخواهی
Аз он хуршеди харгоҳӣ , барафкан домани маҳмил
از آن خورشید خرگاهی، برافکن دامن محمل
Гар ӯ сарпанҷа бигушоед ки ошиқ май кашам шояд
گر او سرپنجه بگشاید که عاشق میکُشم شاید
Ҳазораш сайд пеш ояд , ба хӯни хеши мстъҷл
هزارش صید پیش آید، به خون خویش مُستعجِل
Гуруҳе ҳам нишин ман , хилофи ақлу дайни ман
گروهی همنشینِ من، خلاف عقل و دین من
Бигиранд остини ман , ки даст аз доманаши бугсал
بگیرند آستین من، که دست از دامنش بُگْسِل
Маломати гӯй , ошиқро , чаҳ гуяд мардуми доно ?
ملامتگوی عاشق را، چه گوید مردم دانا؟
Ки ҳоли ғарқа дар дарё , надонад хуфта бар соҳил
که حال غرقه در دریا، نداند خفته بر ساحل
Ба хӯнамгар бёлоид , ду дасти нозанин шояд
به خونم گر بیالاید، دو دست نازنین شاید
На қатлами хуш ҳаме ояд , ки дасту панҷаи қотил
نه قتلم خوش همی آید، که دست و پنجهٔ قاتل
Агар оқил буд , донад , ки маҷнӯни сабри натавонад
اگر عاقل بود، داند، که مجنون صبر نتواند
Шутур ҷое бихобанд , ки Лайлиро буд манзил
شتر جایی بخواباند، که لیلی را بود منزل
зи ақли андеша ҳо зояд , ки мардумро бФрсоид
ز عقل اندیشهها زاید، که مردم را بفرساید
?герати осӯдагӣ бояд , бирав ошиқи шӯ эй оқил
گرت آسودگی باید، برو عاشق شو ای عاقل
Маро то пой мепуед , тариқ васл ме ҷӯяд
مرا تا پای میپوید، طریق وصل میجوید
Бҳл то ақл мегуяд , зиҳии савдоӣ бе ҳосил
بِهل تا عقل میگوید، زهی سودای بیحاصل
Аҷоиби нақшҳо бинӣ , хилофи рӯмӣу чинӣ
عجایب نقشها بینی، خلاف رومی و چینی
Агар бо дӯст биншинӣ , зи дунёу охирати ғофил
اگر با دوست بنشینی، ز دنیا و آخرت غافل
Дар ин маънии сухан бояд , ки ҷузи саъдии нёроид
در این معنی سخن باید، که جز سعدی نیآراید
Ки ҳарч аз ҷон бурун ояд , нишинад лоҷарам бар дил
که هرچْ از جان برون آید، نشیند لاجرم بر دل