Маро расад ки барорам ҳазор нола чу булбул

مرا رسد که برآرم هزار ناله چو بلبل

Ки эҳтимол надорам зи дӯстони варақии гул

که احتمال ندارم ز دوستان ورقی گل

Хабар бурид ба булбул ки аҳд мешаканд гул

خبر برید به بلبل که عهد می‌شکند گل

Ту низ агар битавонӣ бабанд бори таҳаввул

تو نیز اگر بتوانی ببند بار تَحَوُّل

أмои أхолси вдӣ ? أлми أроъки ҷаҳдӣ ?

أَما أُخالِصُ وُدّی؟ أَلَم أُراعِکَ جَهدی؟

ФкиФи тнқзи аҳдӣ ?у фӣами тҳҷрнӣ ? қул !

فَکیْفَ تَنقُضُ عَهدی؟ وَ فیمَ تَهجُرُنی؟ قُل!

Агар чаҳ молики рқӣу подшоҳ ба ҳақӣ

اگر چه مالک رِقّی و پادشاه به حقی

Ҳиммат ҳалол набошад зи хӯни бандаи тағофул

هَمَت حلال نباشد ز خون بنده تَغافُل

Ман алмблғи ании إлиٰи муаззаби қалбӣ ?

مَنِ المُبَلِّغُ عَنّی إِلیٰ مُعَذِّبِ قلبی؟

إзои ҷарҳати фуодии басаеви лҳзк , Фоқтл

إِذا جَرَحْتَ فُؤادی بِسَیْفِ لَحْظِک، فَاقْتُل

Ту он каманди надорӣ ки ман халос биёбам

تو آن کمند نداری که من خلاص بیابم

Асир мондаму дармон таҳаммуласту тзлл

اسیر ماندم و درمان تحمل است و تَذَلُّل

Лأўзҳни басарӣу луи тҳтки стрӣ

لَأُوْضِحَنَّ بِسِرّی و لَو تَهَتَّکَ سِتْری

إзои алأҳбаҳи трзиٰи дъи аллўоӣми тъзл

إذَا الْأَحِبَّةُ تَرضیٰ دَعِ اللَّوائِمَ تَعْذُل

Вафоу аҳди маваддати миёни аҳли иродат

وفا و عهد مَوَدَّت میان اهل ارادت

На чун бақои шукуфаи сету ъшқбозии булбул

نه چون بقای شکوفه‌ست و عشقبازی بلبل

Тмили байни идиноу лои тмили إлино

تَمِیلُ بَینَ یَدَینا و لا تَمِیلُ إِلَینا

Лақади шддти ълино , إломи тъқд ? Фоҳлл

لَقَد شَدَدتَ عَلَینا، إِلامَ تَعقِدُ؟ فَاحْلُلْ

Маро ки чашми иродат ба рӯйу мӯӣ ту бошад

مرا که چشم ارادت به روی و موی تو باشد

Далел сидқ набошад назар ба лолау сунбул

دلیل صدق نباشد نظر به لاله و سنبل

Фатоати шърки мски إни атхзти ъбиро

فُتاتُ شَعرِکَ مِسکٌ إِنِ اتّخَذتُ عَبیراً

Ва ҳшўи сўбки вирду таййиби Фики қрнФл

وَ حَشوُ ثَوبِکَ وردٌ و طِیبُ فِیک قَرَنفُل

Ту худ таъаммул саъдӣ намекунӣ ки бибинӣ

تو خود تأمل سعدی نمی‌کنی که ببینی

Ки ҳеҷ бор надидат ки сайр шуд зи таъаммул

که هیچ بار ندیدت که سیر شد ز تأمل