Ман истодаам инак ба хизматати машғӯл

من ایستاده‌ام اینک به خدمتت مشغول

Маро аз он чаҳ ки хизмати қабул ё на қабул

مرا از آن چه که خدمت قبول یا نه قبول

На даст бо ту дроўихтн на пои гурез

نه دست با تو درآویختن، نه پای گریز

На эҳтимоли фироқ ва на ихтиёри вусӯл

نه احتمال فراق و نه اختیار وصول

Каманди ишқ на бас буд зулфи мафтӯлат

کمند عشق نه بس بود زلف مفتولت؟

Ки рӯй низ бкрдии зи дӯстони мафтӯл

که روی نیز بکردی ز دوستان مَفتول

Ман онам ар ту на онӣ ки будӣ андари аҳд

من آنم ار تو نه آنی که بودی اندر عهد

Ба дӯстӣ ки накардам зи дӯстяти удӯл

به دوستی که نکردم ز دوستیت عُدول

Маломатат накунам гарчи бе вафои ёрӣ

ملامتت نکنم گر چه بی‌وفا یاری

Ҳазор ҷони азизати фидои табъи малул

هزار جان عزیزت فدای طبع مَلول

Марои гуноҳ худаст ар маломати ту барам

مرا گناه خود است ار ملامت تو بَرم

Ки ишқи бори гарон буд ва ман злўми ҷҳўл

که عشق بار گران بود و من ظَلوم جَهول

Гар он чаҳ бар сар ман меравад зи дасти фироқ

گر آن چه بر سر من می‌رود ز دست فراق

Алии алтмоми Фрўхўонми алҳдиси итўл

عَلَی التَّمام فروخوانم «اَلْحدیثُ یَطول»

зи дасти гиряи китобат наметавонам кард

ز دست گریه کتابت نمی‌توانم کرد

Ки менивисам ва дар ҳол мешавад мғсўл

که می‌نویسم و در حال می‌شود مَغسول

Ман аз куҷоу насиҳати кунони биҳдаҳи гӯй

من از کجا و نصیحت‌کنان بیهده‌گوی؟

Ҳакимро нарасад кадхудоеи буҳлул

حکیم را نرسد کدخدایی بهلول

Тариқи ишқ ба гуфтан наме тавон омухт

طریق عشق به گفتن نمی‌توان آموخت

Магар касе ки буд дар табиаташи мҷбўл

مگر کسی که بود در طبیعتش مَجبول

Асири банди ғаматро ба лутф хеш бихон

اسیر بند غمت را به لطف خویش بخوان

Кигар ба қаҳр бароне куҷо шавад мғлўл

که گر به قهر برانی کجا شود مَغلول؟

На зӯри бозуии саъдӣ ки дасти қӯти шер

نه زور بازوی سعدی که دست قوت شیر

Сипар бияфканад аз теғи ғамзаи мслўл

سپر بیفکند از تیغ غمزهٔ مسلول