Ҷонои ҳазорон офарин бар ҷонат аз сар то қадам

جانا هزاران آفرین بر جانت از سر تا قدم

Сонеъи худоӣ кин вуҷӯд оварад берун аз адам

صانع خدایی کاین وجود آورد بیرون از عدم

Хуршед бар сарви равон дигар надидам дар ҷаҳон

خورشید بر سرو روان دیگر ندیدم در جهان

Васфат нагунҷад дар баён науммат наёяд дар қалам

وصفت نگنجد در بیان نامت نیاید در قلم

Гуфтам чу товусии магари узвии зи узвии хубтар

گفتم چو طاووسی مگر عضوی ز عضوی خوب‌تر

Май бинмт чун нешикари ширинӣ аз сар то қадам

می‌بینمت چون نیشکر شیرینی از سر تا قدم

Чандон ки май байнами ҷафо умед медорам вафо

چندان که می‌بینم جفا امّید می‌دارم وفا

Чашмонат мегӯйанд ло абрӯат мегуяд нъм

چشمانت می‌گویند «لا» ابروت می‌گوید «نعم»

Охири нигоҳии бозкни вонгаҳи итоб оғоз кун

آخر نگاهی بازکن وآن گه عتاب آغاز کن

Чандон ки хоҳӣ ноз кун чун подшоҳон бар хадам

چندان که خواهی ناز کن چون پادشاهان بر خدم

Чун дили ббрдӣ дайн мабар ҳуш аз ман мискин мабар

چون دل ببردی دین مبر هوش از من مسکین مبر

Бо меҳрбонон кин мабар лотқтлўои сайди алҳрм

با مهربانان کین مبر لاتقتلوا صید الحرم

Хорасту гул дар бӯстони ҳарч ӯ кунад некӯаст он

خار است و گل در بوستان هرچ او کند نیکوست آن

Саҳласт пеши дӯстон аз дӯстони бурдани ситам

سهل است پیش دوستان از دوستان بردن ستم

ӯ рафту ҷон май пурвирди ин ҷома бар худ май дард

او رفت و جان می‌پرورد این جامه بر خود می‌درد

Султон ки хобаш май барад аз посбононаш чаҳ ғам

سلطان که خوابش می‌برد از پاسبانانش چه غم

намезад ба шамшер ҷафо мерафт ва мегуфт аз қафо

می‌زد به شمشیر جفا می‌رفت و می‌گفت از قفا

Саъдӣ биноледӣ зи мо мардон наноланд аз ?илам

سعدی بنالیدی ز ما مردان ننالند از الم