Чу булбул саҳарӣ барграфт навбати бом

چو بلبل سحری برگرفت نوبت بام

зи тавбаи хонаи танҳои омадам бар бом

ز توبه خانه تنهایی آمدم بر بام

Нигоҳ мекунам аз пеши рояти хуршед

نگاه می‌کنم از پیش رایت خورشید

Ки май барад ба уфуқи парчами сипоҳи злом

که می‌برد به افق پرچم سپاه ظلام

Баёзи рӯзи баромад чу аз дўоҷи сиёҳ

بیاض روز برآمد چو از دواج سیاه

Бараҳнаи бозншинди яке спидондом

برهنه بازنشیند یکی سپیداندام

Дилам ба ишқи гирифтору ҷон ба меҳри гарав

دلم به عشق گرفتار و جان به مهر گرو

Даромад аз дирами он длФриби ҷони ором

درآمد از درم آن دلفریب جان‌آرام

Серум ҳануз чунон масти буии он нафас аст

سرم هنوز چنان مست بوی آن نفس است

Ки буии анбару гули раҳ наме барад ба машом

که بوی عنبر و گل ره نمی‌برد به مشام

Дигар ман аз шаби торики ҳеҷ ғам нахӯрам

دگر من از شب تاریک هیچ غم نخورم

Ки ҳар шабиро рӯзӣ муқаддараст анҷом

که هر شبی را روزی مقدر است انجام

Тамом фаҳм накардам ки арғавон ва гул аст

تمام فهم نکردم که ارغوان و گل است

Дар остинаш ё дасту соиди глФом

در آستینش یا دست و ساعد گلفام

Дар обгинааш обӣ кигар қиёс кунӣ

در آبگینه‌اش آبی که گر قیاس کنی

Ндонӣ об кадомасту обгинаи кадом

ندانی آب کدام است و آبگینه کدام

Биор соқии дарёии машриқу мағриб

بیار ساقی دریای مشرق و مغرب

Ки дайр маст шавад ҳар ки мехӯрд ба давом

که دیر مست شود هر که می‌خورد به دوام

Ман он ним ки ҳалол аз ҳаром нашиносам

من آن نیم که حلال از حرام نشناسم

Шароб бо ту ҳалоласту об бе ту ҳаром

شراب با تو حلال است و آب بی‌تو حرام

Ба ҳеҷ шаҳр набошад чунин шукр ки туе

به هیچ شهر نباشد چنین شکر که تویی

Ки тӯтӣон чу саъдии дароварӣ ба калом

که طوطیان چو سعدی درآوری به کلام

Раҳо намекунад ин назм чун зираи дарҳам

رها نمی‌کند این نظم چون زره درهم

Ки хасми теғ тънт баровард зи ниёам

که خصم تیغ تعنت برآورد ز نیام