Зиҳии саодати ман ки м ту омадӣ ба салом

زهی سعادت من که‌م تو آمدی به سلام

Хуш омадӣ ва алейк ассалому алокром

خوش آمدی و علیک السلام و الاکرام

Қиём хўостмт кард ақл ме гуяд

قیام خواستمت کرد عقل می‌گوید

Макун ки шарт адаб нест пеши сарви қиём

مکن که شرط ادب نیست پیش سرو قیام

Агар касоди шукр боядат даҳан бигушоӣ

اگر کساد شکر بایدت دهن بگشای

Варати хиҷолати сарв орзӯ кунад бхром

ورت خجالت سرو آرزو کند بخرام

Ту офтоби мунирӣ ва дигарон анҷум

تو آفتاب منیری و دیگران انجم

Ту рӯҳи покӣу абнои рӯзгори аҷсом

تو روح پاکی و ابنای روزگار اجسام

Агар ту одамеи эътиқоди ман ин аст

اگر تو آدمیی اعتقاد من این است

Ки дигарон ҳама нақшанд бар дар ҳаммом

که دیگران همه نقشند بر در حمام

Тнк мапуаш ки андомҳои симинат

تنک مپوش که اندام‌های سیمینت

Даруни ҷома падедаст чун гулоб аз ҷом

درون جامه پدید است چون گلاب از جام

Аз иттифоқ чаҳ хуштар буд миёни ду дӯст

از اتفاق چه خوشتر بود میان دو دوست

Даруни перҳанӣ чун ду мағзи як бодом

درون پیرهنی چون دو مغز یک بادام

Самоъи аҳли дили овоз нола саъдӣаст

سماع اهل دل آواز ناله سعدیست

Чаҳ ҷои замзамаи андалебу саҷъи ҳаммом

چه جای زمزمه عندلیب و سجع حمام

Дар ин самоъи ҳамаи соқёни шоҳдрўӣ

در این سماع همه ساقیان شاهدروی

Бар ин шароби ҳамаи суфиёни дрдошом

بر این شراب همه صوفیان دردآشام