Марои ду дида ба роҳ ва ду гӯш бар пайғом

مرا دو دیده به راه و دو گوش بر پیغام

Ту мстриҳ ва ба афсӯс меравад айём

تو مُستریح و به افسوس می‌رود ایام

Шабӣ напурсӣу рӯзӣ ки дӯстдоронам

شبی نپرسی و روزی که دوستدارانم

Чигуна шаб ба саҳар мебаранду рӯз ба шом ?

چگونه شب به سحر می‌برند و روز به شام؟

Ббрдӣ аз дили ман меҳр ҳар куҷои снмист

ببردی از دل من مهر هر کجا صنمی‌ست

Маро ки қибла гирифтам чаҳ кор бо асном ?

مرا که قبله گرفتم چه کار با اصنام؟

Ба коми дили нафасӣ бо ту илтимос ман аст

به کام دل نفسی با تو التماس من است

Басои нафас ки фурӯрафт ва барнаёмад ком

بسا نفس که فرو رفت و برنیامد کام

Маро на давлати васл ва на эҳтимоли фироқ

مرا نه دولت وصل و نه احتمال فراق

На пой рафтан аз ин ноҳит на ҷои мақом

نه پای رفتن از این ناحیت نه جای مُقام

Чаҳ душмании ту ? ки аз ишқи дасту шамшерат

چه دشمنی تو؟ که از عشق دست و شمشیرت

Мтоўът ба гурезам намекунанд иқдом

مُطاوِعت به گریزم نمی‌کنند اَقدام

Маломатам накунад ҳар ки маърифат дорад

ملامتم نکند هر که معرفت دارد

Ки ишқ мебастанд зи дасти ақли зимом

که عشق می‌بستاند ز دست عقل زمام

Маро ки бо ту сухан гӯяму сухани шинавам

مرا که با تو سخن گویم و سخن شنوم

На гӯш фаҳм бимонад на ҳуши истифҳом

نه گوش فهم بماند نه هوش استفهام

Агар забони марои рӯзгори дарбандад

اگر زبان مرا روزگار دربندد

Ба ишқ дар сухан оянд резаҳои изом

به عشق در سخن آیند ریزه‌های عِظام

Бар оташи ғами саъдии кадоми дил ки насӯхт ?

بر آتش غم سعدی کدام دل که نسوخت؟

Гар ин сухан баравад дар ҷаҳон намонад хом

گر این سخن برود در جهان نماند خام