Ба хоки пои азизат ки аҳд нишкастам

به خاک پای عزیزت که عهد نشکستم

з ман буридӣ ва бо ҳеҷ кас напайвастам

ز من بریدی و با هیچ کس نپیوستم

Куҷои рӯм ки бимирам бар остони умед

کجا روم که بمیرم بر آستان امید؟

Агар ба доман васлат намерасад дастам

اگر به دامن وصلت نمی‌رسد دستم

Шигифт мондаам аз бомдоди рӯзи видоъ

شگفت مانده‌ام از بامدادِ روز وداع

Ки брнхости қиёмат чу бе ту бинишастам

که برنخاست قیامت چو بی تو بنشستم

Балои ишқ ту нагузошт порсо дар порс

بلای عشق تو نگذاشت پارسا در پارس

Яке манам ки надонам намоз чун бастам

یکی منم که ندانم نماز چون بستم

Намоз кардам ва аз бихўдӣ надонистам

نماز کردم و از بی‌خودی ندانستم

Ки дар хаёли ту ақди намоз чун бастам

که در خیال تو عقد نماز چون بستم

Намози масти шариъат раво наме дорад

نماز مست شریعت روا نمی‌دارد

Намози ман ки пазирад ки рӯзу шаби мастам

نماز من که پذیرد که روز و شب مستم

Чунин ки даст хаёлат гирифт домани ман

چنین که دست خیالت گرفت دامن من

Чаҳ будӣ ар брсидӣ ба доманати дастам

چه بودی ار برسیدی به دامنت دستم

Ман аз куҷоу таманнои васли ту зи куҷо

من از کجا و تمنای وصل تو ز کجا؟

Агар чаҳ оби ҳаётии ҳалоки худ ҷустам

اگر چه آب حیاتی هلاک خود جستم

Агар хилоф ту бӯда сет дар дилами ҳамаи умр

اگر خلاف تو بوده‌ست در دلم همه عمر

На нек рафт хато кардам ва надонистам

نه نیک رفت خطا کردم و ندانستم

Бикаш чунон ки туоне ки саъдии он кас нест

بکُش چنان که توانی که سعدی آن کس نیست

Ки бо вуҷӯди ту даъвӣ кунад ки ман ҳастам

که با وجود تو دعوی کند که من هستم