Чу ту омадӣ марои бас ки ҳадис хеш гуфтам

چو تو آمدی مرا بس که حدیث خویش گفتم

Чу ту истода бошӣ адаби он ки ман беафтам

چو تو ایستاده باشی ادب آن که من بیفتم

Ту агар чунин латиф аз дар бӯстони даройӣ

تو اگر چنین لطیف از در بوستان درآیی

Гули сурх шарм дорад ки чаро ҳамеи шакуфтам

گل سرخ شرم دارد که چرا همی شکفتم

Чу ба мунтаҳо расад гул баравад қарори булбул

چو به منتها رسد گل برود قرار بلبل

Ҳамаи халқро хабар шуд ғами дил ки ме наҳафтум

همه خلق را خبر شد غم دل که می‌نهفتم

Ба умеди он ки ҷое қадамӣ ниҳода бошӣ

به امید آن که جایی قدمی نهاده باشی

Ҳамаи хокҳои Широз ба дидагон бирафтам

همه خاک‌های شیراز، که به دیدگان برُفتم

Ду се бомдоди дигар ки насим гул барояд

دو سه بامداد دیگر که نسیم گل برآید

Бтар аз ҳазордастони бикашади фироқи ҷуфтам

بتر از هزاردستان بکشد فراق جفتم

Нашунидае ки Фарҳод чигуна санги сифтӣ

نشنیده‌ای که فرهاد چگونه سنگ سُفتی؟

На чу санги остонат ки ба оби дидаи сифтам

نه چو سنگ آستانت که به آب دیده سُفتم

На аҷаби шаби дарозам ки ду дида боз бошад

نه عجب شب درازم که دو دیده باز باشد

Ба хаёлат эй ситамгар аҷабаст агар бихуфтам

به خیالت ای ستمگر عجب است اگر بخفتم

зи ҳазор хӯни саъдии бҳлнди бандагонат

ز هزار خون سعدی بحلند بندگانت

Ту бигӯӣ то бирезанд ва бигӯ ки ман нагуфтам

تو بگوی تا بریزند و بگو که من نگفتم