Ман ҳамон рӯз ки он хол бидидам гуфтам
من همان روز که آن خال بدیدم گفتم
Бим онаст бад-ӣни дона ки дар доми уфтам
بیم آن است بدین دانه که در دام افتم
Ҳаргизи ошуфта ӣ рӯе нашудам ё мӯе
هرگز آشفتهٔ رویی نشدم یا مویی
Магар акнӯн ки ба рӯй ту чу мӯӣ ошуфтам
مگر اکنون که به روی تو چو موی آشفتم
Ҳеҷ шак нест ки ин воқеа бо тоқ уфтад
هیچ شک نیست که این واقعه با طاق افتد
Гӯ бидонед ки ман бо ғами рӯйиши ҷуфтам
گو بدانید که من با غم رویَش جفتم
Ранг рӯем ғами дили пеш касон ме гуяд
رنگ رویم غم دل پیش کسان میگوید
Фош кард он ки зи бегонаи ҳамеи бнҳФтм
فاش کرد آن که ز بیگانه همی بنهفتم
Пеш аз онам ки ба девонагии анҷомади кор
پیش از آنم که به دیوانگی انجامد کار
Маърифати панд ҳаме дод ва наме пзрФтм
معرفت پند همیداد و نمیپذرفتم
Ҳар ки ин рӯй бибинад бидиҳад пушти гурез
هر که این روی ببیند بدهد پشت گریز
Гар бидонад ки ман аз вай ба чаҳ паҳлу хуфтам
گر بداند که من از وی به چه پهلو خفتم
Оташӣ бар серум аз доғ ҷудоӣ ме рафт
آتشی بر سرم از داغ جدایی میرفت
Ва обӣ аз дида ҳаме шуд ки замин май сифтам
و آبی از دیده همی شد که زمین میسفتم
Аҷаб онаст ки бо заҳмати чандинии хор
عجب آن است که با زحمت چندینی خار
Буи субҳӣ нишнидам ки чу гул нашакуфтам
بوی صبحی نشنیدم که چو گل نشکفتم
Пеш аз ин хотири ман хона ӣ пурмашғала буд
پیش از این خاطر من خانهٔ پرمشغله بود
Бо ту прдохтмши вази ҳама олам рафтам
با تو پرداختمش وز همه عالم رفتم
Саъдӣ он нест ки дархурад ту гуяд суханӣ
سعدی آن نیست که درخورد تو گوید سخنی
Он чаҳ дар вусъи худам дар даҳан омад гуфтам
آن چه در وسع خودم در دهن آمد گفتم