Аҳд бишикастӣ ва ман бар сар паймон будам

عهد بشکستی و من بر سر پیمان بودم

Шокири неъмату парварда эҳсон будам

شاکر نعمت و پروردهٔ احسان بودم

Чаҳ кунад банда ки бар ҷавр таҳаммул накунад

چه کند بنده که بر جور تحمل نکند

Бор бар гардану сар бар хат фармон будам

بار بر گردن و سر بر خط فرمان بودم

Хори ишқат на чунон пои нишот обила кард

خار عشقت نه چنان پای نشاط آبله کرد

Ки сари сабзау пурвой гулистон будам

که سر سبزه و پروای گلستان بودم

Рӯзи ҳиҷронати бдонстми қадари шаби васл

روز هجرانت بدانستم قدر شب وصل

Аҷаб ар қадар набӯд он шаб ва нодон будам

عجب ار قدر نبود آن شب و نادان بودم

Гар ба уқбои дирам аз ҳосили дунёи пурсанад

گر به عقبی درم از حاصل دنیا پرسند

Гӯям он рӯз ки дар суҳбат ҷонон будам

گویم آن روز که در صحبت جانان بودم

Ки писандад ки фаромӯш кунӣ аҳди қадим

که پسندد که فراموش کنی عهد قدیم

Ба висолат ки на мустуҷиб ҳиҷрон будам

به وصالت که نه مستوجب هجران بودم

Хуррами он рӯз ки бозоиӣ ва саъдӣ гуяд

خرم آن روز که بازآیی و سعدی گوید

Омадӣ ваа ки чаҳ муштоқ ва парешон будам

آمدی وه که چه مشتاق و پریشان بودم