Ду ҳафта мегузарад кони ма дўҳФтаҳ надидам

دو هفته می‌گذرد کآن مه دوهفته ندیدم

Ба ҷони расидам аз он то ба хизматаш нарасидам

به جان رسیدم از آن تا به خدمتش نرسیدم

Ҳариф , аҳди маваддати шикаст ва ман нишкастам

حریف، عهد مودت شکست و من نشکستم

Халил , бех иродат бурид ва ман нбридм

خلیل، بیخ ارادت برید و من نبریدم

Ба коми душманам эй дӯсти оқибати бншондӣ

به کام دشمنم ای دوست عاقبت بنشاندی

Ба ҷои худ ки чаро панд дӯстон нишнидам

به جای خود که «چرا پند دوستان نشنیدم؟»

Маро ба ҳеҷ бидодӣ , хилофи шарти муҳаббат

مرا به هیچ بدادی، خلاف شرط محبت

Ҳануз бо ҳамаи айбат , ба ҷону дили бхридм

هنوز با همه عیبت، به جان و دل بخریدم

Ба хоки пой ту гуфтам , ки то ту дӯст гирифтам

به خاکِ پایِ تو گفتم، که «تا تو دوست گرفتم

зи дӯстони маҷозӣ , чу душманони брмидм

ز دوستان مجازی، چو دشمنان برمیدم»

Қисм ба рӯй ту гӯям , аз он замон ки бирафтӣ

قسم به روی تو گویم، از آن زمان که برفتی

Ки ҳеҷ рӯй надидам ки рӯй дрнкшидм

که هیچ روی ندیدم، که روی درنکشیدم

Туро бубинам ва хоҳам ки хоки пой ту бошам

تو را ببینم و خواهم، که خاکِ پای تو باشم

Маро бибинӣ ва чун бод бигузарӣ ки надидам

مرا ببینی و چون باد بگذری که «ندیدم»

Миён халқ надидӣ ки чун дўидмт аз пай

میان خلق ندیدی که چون دویدمت از پی

Зиҳии хиҷолати мардум , чаро ба сари ндўидм ?

زهی خجالت مردم، چرا به سر ندویدم؟

Шукр хушаст валикини ҳаловаташ ту ндонӣ

شکر خوش است ولیکن حلاوتش تو ندانی

Ман ин муомила донам ки таъм сабр чашидам

من این معامله دانم که طعمِ صبر چشیدم

Маро равост ки даъвӣ кунам ба сидқи иродат

مرا رواست که دعوی کنم به صدق ارادت

Ки ҳеҷ дар ҳамаи олам , ба дӯсти брнгзидм

که هیچ در همه عالم، به دوست برنگزیدم

Бинол мутриби маҷлис , бигӯӣ гуфта саъдӣ

بِنال مطربِ مجلس، بگوی گفتهٔ سعدی

Шароб инс биовар , ки ман на марди нбидм

«شراب انس بیاور، که من نه مرد نَبیدم»