Май рӯми вази сари ҳасрат ба қафо ме нагарм

می‌روم وز سر حسرت به قفا می‌نگرم

Хабар аз пой надорам ки замин май сипарам

خبر از پای ندارم که زمین می‌سپرم

Май рӯм бедил ва беёр ва яқин ме донам

می‌روم بی‌دل و بی یار و یقین می‌دانم

Ки ман бедил беёр на марди сафарам

که من بی‌دل بی یار نه مرد سفرم

Хоки ман зинда ба таъсири ҳавоӣ лаб туаст

خاک من زنده به تأثیر هوای لب توست

Созгорӣ накунад обу ҳавоӣ дигарам

سازگاری نکند آب و هوای دگرم

Ваа кигар бар сари кӯии ту шабӣ рӯз кунам

وه که گر بر سر کوی تو شبی روز کنم

Ғулғули андар малакӯт уфтад аз оҳи саҳарам

غلغل اندر ملکوت افتد از آه سحرم

Пой май печам ва чун пои дилам май печад

پای می‌پیچم و چون پای دلم می‌پیچد

Бор май бандам ва аз бор фурӯбаста терм

بار می‌بندم و از بار فروبسته‌ترم

Чаҳ кунам даст надорам ба гиребони аҷал

چه کنم دست ندارم به گریبان اجل

То ба тан дар зи ғамати перҳани ҷони бадарам

تا به تن‌در ز غمت پیرهنِ جان بدرم

Оташи хашми ту баради оби ман хок олуд

آتش خشم تو برد آب من خاک‌آلود

Баъд аз ин бод ба гӯши ту расонади хабарам

بعد از این باد به گوش تو رساند خبرم

Ҳар навардӣ ки зи тӯмори ғамам боз кунӣ

هر نوردی که ز طومار غمم باز کنی

Ҳарфҳо бинии олӯда ба хӯни ҷигарам

حرف‌ها بینی آلوده به خون جگرم

Не мапиндор ки ҳарфӣ ба забони орм агар

نی مپندار که حرفی به زبان آرم اگر

То ба сина чу қалами бозшкоФнди серум

تا به سینه چو قلم بازشکافند سرم

Ба ҳавои сари зулфи ту дроўихтаҳ буд

به هوای سر زلف تو درآویخته بود

Аз сари шохи забони барги суханҳои терм

از سر شاخ زبان برگ سخن‌های ترم

Гар сухан гӯям ман баъд шикоят бошад

گر سخن گویم من بعد شکایت باشد

Вар шикоят кунам аз дасти ту пеш ки барам

ور شکایت کنم از دست تو پیش که برم

Хори савдои ту овехта дар домани дил

خار سودای تو آویخته در دامن دل

Нангам ояд ки ба атрофи гулистони гузарам

ننگم آید که به اطراف گلستان گذرم

Басари равшанам аз серумаи хок дар туаст

بصر روشنم از سرمه خاک در توست

Қимати хоки ту ман донам коҳили басарам

قیمت خاک تو من دانم کاهل بصرم

Гарчи дар кулба хилват будам нури ҳузур

گرچه در کلبه خلوت بودم نور حضور

Ҳам сафар ба ки намондаст маҷоли ҳзрм

هم سفر به که نماندست مجال حضرم

Сарви болои ту дар боғи тасаввури барпоӣ

سرو بالای تو در باغ تصور برپای

Шарм дорам ки ба болой санавбар нагарм

شرم دارم که به بالای صنوبر نگرم

Гар ба тани бозкнми ҷой дигар бокӣ нест

گر به تن بازکنم جای دگر باکی نیست

Ки ба дили ғошия бар сар ба рикоби ту дирам

که به دل غاشیه بر سر به رکاب تو درم

Гар ба даврии сафар аз ту ҷудо хоҳам монад

گر به دوری سفر از تو جدا خواهم ماند

Шарми бодам ки ҳамон саъдии кӯтаҳи назарам

شرم بادم که همان سعدی کوته‌نظرم

Ба қадам рафтаму ночор ба сари бозоим

به قدم رفتم و ناچار به سر بازآیم

Гар ба доман нарасад чанги қазоу қадарам

گر به دامن نرسد چنگ قضا و قدرم

Шӯхи чашмӣ чу магас кардаму бардошти аду

شوخ‌چشمی چو مگس کردم و برداشت عدو

Ба мгсрони маломати зи канори шукрам

به مگسران ملامت ز کنار شکرم

Аз қафо сайр нагаштам ман бадбахт ҳануз

از قفا سیر نگشتم من بدبخت هنوز

Май рӯми вази сари ҳасрат ба қафо ме нагарм

می‌روم وز سر حسرت به قفا می‌نگرم