Як имшабӣ ки дар оғӯши шоҳиди шукрам

یک امشبی که در آغوش شاهد شکرم

Гарм чу авд бар оташ ниҳанд ғам нахӯрам

گرم چو عود بر آتش نهند غم نخورم

Чу илтимоси баромади ҳалок бокӣ нест

چو التماس برآمد هلاک باکی نیست

Куҷост тири балои гӯи биё ки ман сипарам

کجاست تیر بلا گو بیا که من سپرم

Бабанд як нафас эй осмони даричаи субҳ

ببند یک نفس ای آسمان دریچهٔ صبح

Бар офтоб ки имшаб хушаст бо қамарам

بر آفتاب که امشب خوش است با قمرم

Надонам ин шаб қадараст ё ситораи рӯз

ندانم این شب قدر است یا ستارهٔ روز

Туе баробари ман ё хаёл дар назарам

تویی برابر من یا خیال در نظرم؟

Хушо ҳавои гулистону хоб дар бустон

خوشا هوای گلستان و خواب در بستان

Агар набӯдӣ ташвиши булбули саҳарам

اگر نبودی تشویش بلبل سحرم

Бад-ӣни ду дида ки имшаби туро ҳамеи байнам

بدین دو دیده که امشب تو را همی‌بینم

Дареғ бошад фардо ки дайгарӣ нагарм

دریغ باشد فردا که دیگری نگرم

Равони ташнаи бросоид аз вуҷӯди Фурот

روان تشنه برآساید از وجود فرات

Марои Фуроти зи сари бргзшту ташнаи терм

مرا فرات ز سر برگذشت و تشنه‌ترم

Чу май ндидмт аз шавқ бехабар будам

چو می‌ندیدمت از شوق بی‌خبر بودم

Кунун ки бо ту нишастам зи завқ бе хабарам

کنون که با تو نشستم ز ذوق بی‌خبرم

Сухан бигӯӣ ки бегонаи пеши мо кас нест

سخن بگوی که بیگانه پیش ما کس نیست

Ба ғайри шамъ ва ҳамин соъаташи забони бабрам

به غیر شمع و همین ساعتش زبان ببرم

Миёни мо ба ҷузи ин перҳан нахоҳад буд

میان ما به جز این پیرهن نخواهد بود

Вагар ҳиҷоб шавад то ба доманаши бадарам

و گر حجاب شود تا به دامنش بدرم

магӯӣ саъдӣ аз ин дард ҷон нахоҳад барад

مگوی سعدی از این درد جان نخواهد برد

Бигӯ куҷо барам он ҷон ки аз ғамати бабрам

بگو کجا برم آن جان که از غمت ببرم