Шаби дароз ба умеди субҳи бедорам

شب دراز به امید صبح بیدارم

Магар ки буии ту оради насими асҳорм

مگر که بوی تو آرد نسیم اسحارم

Аҷаб ки бех муҳаббат намедиҳад боРом

عجب که بیخ محبت نمی‌دهد بارم

Ки бар ваии ин ҳамаи борони шавқ май боРом

که بر وی این همه باران شوق می‌بارم

Аз остонаи хизмат наметавонам рафт

از آستانهٔ خدمت نمی‌توانم رفت

Агар ба манзили қурбат наме диҳии боРом

اگر به منزل قربت نمی‌دهی بارم

Ба теғ ҳиҷр бикуштӣ мароу баргаштӣ

به تیغ هجر بکشتی مرا و برگشتی

Биёу зинда ҷовид кун дгрборм

بیا و زنده جاوید کن دگربارم

Чаҳ рӯзҳо ба шаб овардаам дар ин умед

چه روزها به شب آورده‌ام در این امید

Ки бо вуҷӯди азизати шабӣ ба рӯзи орм

که با وجود عزیزت شبی به روز آرم

Чаҳ ҷурм рафт ки бо мо сухан наме гӯйӣ

چه جرم رفت که با ما سخن نمی‌گویی؟

Чаҳ кардаам ки ба ҳиҷрони ту сазоворам

چه کرده‌ام که به هجران تو سزاوارم؟

Ҳануз бо ҳама бадаҳдят дуъогӯем

هنوز با همه بدعهدیت دعاگویم

Ҳануз бо ҳама бе меҳряти талабкорам

هنوز با همه بی‌مهریت طلبکارم

Ман аз ҳикояти ишқи ту бас кунам ҳайҳот

من از حکایت عشق تو بس کنم؟ هیهات

Магари аҷал ки бибандади забони гуфторам

مگر اجل که ببندد زبان گفتارم

Ҳануз қиссаи ҳиҷрону достони фироқ

هنوز قصهٔ هجران و داستان فراق

Ба сар нарафт ва ба поён расед тӯморам

به سر نرفت و به پایان رسید طومارم

Агар ту умр дар ин моҷаро кунӣ саъдӣ

اگر تو عمر در این ماجرا کنی سعدی

Ҳадиси ишқ ба поён расад напиндорам

حدیث عشق به پایان رسد؟ نپندارم

Ҳадис дӯст нагӯям магар ба ҳазрати дӯст

حدیث دوست نگویم مگر به حضرت دوست

Яке тамом буд матлаъ бар асрорам

یکی تمام بود مطّلع بر اسرارم