Ман дӯст медорам ҷафо каз дасти ҷонон май барам

من دوست می‌دارم جفا، کز دست جانان می‌برم

Тоқат намедорам вале афтону хезон май барам

طاقت نمی‌دارم ولی افتان و خیزان می‌برم

Аз даст ӯ ҷон май барам то афканам дар пой ӯ

از دست او جان می‌برم تا افکنم در پای او

То ту напиндорӣ ки ман аз даст ӯ ҷон май барам

تا تو نپنداری که من از دست او جان می‌برم

То сар баровард аз гиребони оннигор сангдил

تا سر برآورد از گریبان آن نگار سنگ‌دل

Ҳар лаҳза аз бедод ӯ сар дар гиребон май барам

هر لحظه از بیداد او سر در گریبان می‌برم

Хоҳӣ ба лутфам гӯ бихон хоҳӣ ба қаҳрам гӯ барон

خواهی به لطفم گو «بخوان»، خواهی به قهرم گو «بران»

Тўъо ва карҳо бандаам ночори фармон май барам

طوعا و کرها بنده‌ام، ناچار فرمان می‌برم

Дармони дарди ошиқон сабраст ва ман девона ам

درمان درد عاشقان، صبر است و من دیوانه‌ام

На дард сокин мешавад на раҳ ба дармон май барам

نه درد ساکن می‌شود، نه ره به درمان می‌برم

эй сорибони оҳистаи рӯ бо нотавонон сабр кун

ای ساربان! آهسته رو، با ناتوانان صبر کن

Ту бори ҷонон май барии ман бори ҳиҷрон май барам

تو بارِ جانان می‌بری، من بارِ هجران می‌برم

эй рӯзгори офият шукрат накардам лоҷарам

ای روزگار عافیت! شکرت نکردم لاجرم

Дастӣ ки дар оғӯш буд акнӯн ба дандон май барам

دستی که در آغوش بود، اکنون به دندان می‌برم

Гуфтам ба поён оварам дар умри худ бо ӯ шабӣ

گفتم «به پایان آورم در عمر خود با او شبی»

Ҳоло ба ишқ рӯй ӯ рӯзӣ ба поён май барам

حالا به عشقِ روی او، روزی به پایان می‌برم

Саъдии дгрбор аз ватани азм сафар кардӣ чаро

سعدی! دگربار از وطن، عزم سفر کردی چرا؟

Аз дасти он тарки хатои ирғў ба қоон май барам

از دست آن ترک خطا، یرغو به قاآن می‌برم

Ман худ надонам васф ӯ гуфтани сазои қадар ӯ

من خود ندانم وصف او، گفتن سزای قدر او

Гул оваранд аз бӯстони ман гул ба бустон май барам

گل آورند از بوستان، من گل به بُستان می‌برم