Ба худо агар бимирам ки дил аз ту брнагирам

به خدا اگر بمیرم که دل از تو برنگیرم

Бирав эй табибам аз сар ки даво наме пазирам

برو ای طبیبم از سر که دوا نمی‌پذیرم

Ҳамаи умр бо ҳарифони бншстмӣу хубон

همه عمر با حریفان بنشستمی و خوبان

Ту бхостӣ ва нақшат бинишаст дар замирам

تو بخاستی و نقشت بنشست در ضمیرم

Мадае ҳакими пандам ки ба кор дар набандам

مده ای حکیم پندم که به کار در نبندم

Ки зи хештан гзирасту зи дӯсти ногузирам

که ز خویشتن گزیر است و ز دوست ناگزیرم

Бирав эй сипари зи пешам ки ба ҷон расед пайкон

برو ای سپر ز پیشم که به جان رسید پیکان

Бигзор то бубинам ки ки мезанад ба тирам

بگذار تا ببینم که که می‌زند به تیرم

На нишоти дӯстонам на фироқи бӯстонам

نه نشاط دوستانم نه فراغ بوستانم

Бирӯяд эй рафиқон ба сафар ки ман асирам

بروید ای رفیقان به سفر که من اسیرم

Ту дар об агар бибинӣ ҳаракоти хештан ро

تو در آب اگر ببینی حرکات خویشتن را

Ба забон худ бигӯе ки ба ҳасан бе назирам

به زبان خود بگویی که به حسن بی‌نظیرم

Ту ба хоб хуш биёсоӣ ва ба айшу Комронӣ

تو به خواب خوش بیاسای و به عیش و کامرانی

Ки на ман ғунудаам дӯш ва на мардум аз нафирам

که نه من غنوده‌ام دوش و نه مَردُم از نفیرم

На тавонгарон бубахшанд фақири нотавон ро

نه توانگران ببخشند فقیر ناتوان را

Назарӣ кун эй тавонгар ки ба диданати фақирам

نظری کن ای توانگر که به دیدنت فقیرم

Агарам чу авди сӯзии тани ман фидои ҷонат

اگرم چو عود سوزی تن من فدای جانت

Ки хушаст айши мардум ба рўоиҳи абирам

که خوش است عیش مردم به روایح عبیرم

На ту гуфтае ки саъдии набарди зи дасти ман ҷон

نه تو گفته‌ای که سعدی نَبَرَد ز دست من جان

На ба хоки пои мардон чу ту мекашӣ намирам

نه به خاک پای مردان چو تو می‌کشی نمیرم