Назар аз муддаӣон бар ту наме андозам

نظر از مدعیان بر تو نمی‌اندازم

То нгўинд ки ман бо ту назар май бозам

تا نگویند که من با تو نظر می‌بازم

Орзӯ мекунадам дар ҳамаи олами сайдӣ

آرزو می‌کندم در همه عالم صیدی

Ки набошанд рафиқони ҳасуди анбозам

که نباشند رفیقان حسود انبازم

Дарди пинҳони фироқами з таҳаммул бигузашт

درد پنهان فراقم ز تحمل بگذشت

Вар на аз дил нараседӣ ба забони овозам

ور نه از دل نرسیدی به زبان آوازم

Чун кабӯтар бигирифтем ба доми сари зулф

چون کبوتر بگرفتیم به دام سر زلف

Дидаи брдўхтӣ аз халқи ҷаҳон чун бозам

دیده بردوختی از خلق جهان چون بازم

Ба сарангушт бихоҳӣ дили мискинони барад

به سرانگشت بخواهی دل مسکینان برد

Дасти вопўш ки ман панҷа наме андозам

دست واپوش که من پنجه نمی‌اندازم

Мутриб оҳанг бигардон ки дигар ҳеҷ намонад

مطرب آهنگ بگردان که دگر هیچ نماند

Ки аз ин парда ки гуфтӣ ба дроФтди розам

که از این پرده که گفتی به درافتد رازم

Кас нанолед дар ин аҳд чу ман дар ғами дӯст

کس ننالید در این عهد چو من در غم دوست

Ки ба офоқ назар меравад аз Широзам

که به آفاق نظر می‌رود از شیرازم

Чанд гуфтанд ки саъдии нафасии бози худ ой

چند گفتند که سعدی نفسی باز خود آی

Гуфтам аз дӯст нишоед ки ба худ пардозам

گفتم از دوست نشاید که به خود پردازم