Агар ту фориғӣ аз ҳоли дӯстони ёро

اگر تو فارغی از حال دوستان یارا

Фароғат аз ту муяссар намешавад мо ро

فراغت از تو میسّر نمی‌شود ما را

Туро дар оина дидани ҷамоли талъати хеш

تو را در آینه دیدن جمالِ طَلعتِ خویش

Баён кунад ки чаҳ будаст ношикеб ро

بیان کند که چه بوده‌ست ناشکیبا را

Биё ки вақт баҳораст то ман ва ту ба ҳам

بیا که وقت بهار است تا من و تو به هم

Ба дигарон бигзорем боғу саҳро ро

به دیگران بگذاریم باغ و صحرا را

Ба ҷои сарви баланди истода бар лаби ҷӯй

به جایِ سرو بلند، ایستاده بر لب جوی

Чаро назар накунӣ ёри сарви болоро ?

چرا نظر نکنی یار سروبالا را؟ 

Шамоилӣ ки дар авсофи ҳасани таркибаш

شمایلی که در اوصافِ حسنِ ترکیبش

Маҷол нутқ намонад забон гуё ро

مجالِ نطق نمانَد زبان گویا را

Ки гуфт дар рухи зебои назар хато бошад ?

که گفت در رخ زیبا نظر خطا باشد؟

Хато буд ки набенанд рӯй зебо ро

خطا بُوَد که نبینند روی زیبا را

Ба дӯстӣ ки агар заҳр бошад аз дастат

به دوستی که اگر زهر باشد از دستت

Чунон ба завқ иродат хӯрам ки ҳалво ро

چنان به ذوقِ ارادت خورم که حلوا را

Касе маломат Вомиқ кунад ба нодонӣ

کسی ملامتِ وامق کند به نادانی

Ҳабиби ман , ки надидаст рӯй узро ро

حبیب من، که ندیده‌ست روی عَذرا را

Гирифтам оташи пинҳони хабар наме дорӣ

گرفتم آتش پنهان خبر نمی‌داری

Нигоҳ менакунӣ оби чашми пайдоро ?

نگاه می‌نکنی آب چشم پیدا را؟

НгФтмт ки ба яғмо равад дилати саъдӣ ?

نگفتمت که به یغما رَوَد دلت، سعدی

Чу дил ба ишқи диҳии дилбарони яғмо ро

چو دل به عشق دهی دلبران یغما را؟

Ҳануз бо ҳамаи дардам умед дармонаст

هنوز با همه دردم امیدِ درمان است

Ки охирӣ буд охири шубони ялдо ро

که آخری بُوَد آخر، شبانِ یلدا را