Шаб фироқ нахоҳам дўоҷи дебо ро
شب فراق نخواهم دَواج دیبا را
Ки шаб , дароз буд хобгоҳ танҳо ро
که شبدراز بُوَد خوابگاه تنها را
зи даст рафтани девона оқилон донанд
ز دست رفتن دیوانه عاقلان دانند
Ки эҳтимол намондаст ношикеб ро
که احتمال نماندست ناشکیبا را
Гараш бибинӣу даст аз туранҷ бишносӣ
گرش ببینی و دست از ترنج بشناسی
Раво буд ки маломат кунӣ Зулайхо ро
روا بود که ملامت کنی زلیخا را
Чунин ҷавон ки туе бурқаъии Фрўоўиз
چنین جوان که تویی بُرقعی فروآویز
Вагар на дил баравад пери пои барҷо ро
و گر نه دل برود پیر پای برجا را
Ту он дарахти гулии коътдоли қомати ту
تو آن درخت گلی کاعتدال قامت تو
Бабради қимати сарви баландболо ро
بِبُرد قیمت سرو بلندبالا را
Дигар ба ҳар чаҳ ту гӯйӣ мухолифат накунам
دگر به هر چه تو گویی مخالفت نکنم
Ки бе ту айш муяссар намешавад мо ро
که بی تو عیش میسر نمیشود ما را
Ду чашми боз ниҳода нишастаам ҳамаи шаб
دو چشم باز نهاده نشستهام همه شب
Чу Фрқдин ва нигаҳ мекунам сурайё ро
چو فَرْقَدَین و نگه میکنم ثریا را
Шабӣу шамъӣу ҷамъӣ чаҳ хуш буд то рӯз
شبی و شمعی و جمعی چه خوش بود تا روز
Назар ба рӯй ту кӯрии чашми аъдо ро
نظر به روی تو کوریِّ چشم اعدا را
Ман аз ту пеш ки нолам ки дар шариъати ишқ
من از تو پیش که نالم؟ که در شریعت عشق
Муъоф дӯст бидоранд қатли ъмдо ро
مُعاف دوست بدارند قتل عمدا را
Ту ҳамчунон дили шаҳрӣ ба ғамзае бабрӣ
تو همچنان دل شهری به غمزهای ببری
Ки бандагон банӣ саъд хон яғмо ро
که بندگان بنی سعد خوان یغما را
Дар ин равиш ки туе бар ҳазор чун саъдӣ
در این روش که تویی بر هزار چون سعدی
Ҷафоу ҷаври туоне вале макун ёро
جفا و جور توانی ولی مکن یارا