Як рӯз ба шайдое дар зулфи ту овезам

یک روز به شیدایی، در زلف تو آویزم

Зон ду лаби ширинати сад шӯри барангезам

زان دو لبِ شیرینت، صد شور برانگیزم

Гар қасди ҷафои дорӣ инак ман ва инак сар

گر قصد جفا داری، اینَک من و اینَک سر

Вари роҳи вафои дории ҷон дар қидмати резам

ور راه وفا داری، جان در قدمت ریزم

Баси тавбау пурҳизум каз ишқи ту ботил шуд

بس توبه و پرهیزم، کز عشق تو باطل شد

Ман баъд бидон шартам каз тавба бипарҳезам

مِن‌بَعد بدان شرطم، کز توبه بپرهیزم

Сими дили мискинам дар хок дарат гум шуд

سیمِ دل مسکینم، در خاک درت گم شد

Хоки сар ҳар кӯе бефоида май безам

خاک سر هر کویی، بی‌فایده می‌بیزم

Дар шаҳр ба расвои душман ба дафами барзад

در شهر به رسوایی، دشمن به دفم برزد

То бар даф ишқ омад тири назари тезам

تا بر دف عشق آمد، تیر نظر تیزم

Маҷнӯни рухи Лайлӣ чун Қайс банӣ омир

مجنون رخ لیلی، چون قیس بنی‌عامر

Фарҳоди лаби ширин чун хусрави парвизам

فرهاد لب شیرین، چون خسرو پرویزم

Гуфтӣ ба ғамам биншин ё аз сар ҷон бархез

گفتی «به غمم بنشین یا از سر جان برخیز»

Фармони брмт ҷоно биншинам ва бархезам

فرمان برمت جانا، بنشینم و برخیزم

Гар бе ту буд ҷинат бар конгресс нанишинам

گر بی‌تو بود جنت، بر کنگره ننشینم

Вар бо ту буд дӯзах дар силсилаи овезам

ور با تو بود دوزخ، در سلسله آویزم

Бо ёди тугар саъдӣ дар шеър наме гунҷад

با یاد تو گر سعدی، در شعر نمی‌گنجد

Чун дӯст ягона шуд бо ғайр наёмизам

چون دوست، یگانه شد، با غیر نیامیزم