Ҳазор ҷаҳди бкрдм ки сар ишқ бапушам
هزار جَهد بکردم که سِرِّ عشق بپوشم
Набӯд бар сар оташ месерум ки нҷўшм
نبود بر سر آتش، مُیَسَرم که نجوشم
Ба ҳуш будам аз аввал ки дил ба каси нспорм
بهوش بودم از اول که دل به کس نسپارم
Шамоил ту бидидам на сабр монад ва на ҳушам
شمایل تو بدیدم، نه صبر ماند و نه هوشم
Ҳикоятии зи даҳонат ба гӯши ҷон ман омад
حکایتی ز دهانت، به گوشِ جان من آمد
Дигар насиҳати мардум ҳикоятаст ба гӯшам
دگر نصیحتِ مردم، حکایت است به گوشم
Магари ту рӯй бапушӣу фитнаи бозншонӣ
مگر تو روی بپوشی و فتنه بازنشانی
Ки ман қарор надорам ки дида аз ту бапушам
که من قرار ندارم که دیده از تو بپوشم
Ман рамидаи дили он ба ки дар самоъ ниёем
منِ رمیدهدل آن به، که در سماع نیایم
Кигар ба пои даройам ба дар баранд ба дӯшам
که گر به پای درآیم، به در برند، به دوشم
Биё ба сулҳи ман имрӯз дар канори ман имшаб
بیا به صلح من امروز، در کنار من امشب
Ки дида хоб накарда сет аз интизори ту дӯшам
که دیده خواب نکردهست، از انتظار تو دوشم
Маро ба ҳеҷ бидодӣ ва ман ҳануз бар онам
مرا به هیچ بدادی و من هنوز بر آنم
Ки аз вуҷӯди ту мӯе ба олимӣ нафурӯшам
که از وجود تو مویی به عالمی نفروشم
Ба захми хӯрда ҳикоят кунам зи дасти ҷароҳат
به زخمخورده حکایت کنم، ز دست جراحت
Ки тундараст , маломат кунад чу ман бхрўшм
که تندرست، ملامت کند چو من بخروشم
Маро магӯӣ ки саъдии тариқи ишқ раҳо кун
مرا مگوی که «سعدی! طریقِ عشق رها کن»
Сухан чаҳ фоидаи гуфтан чу панд май нниўшм ?
سخن چه فایده گفتن چو پند مینَنیوشم؟
Ба роҳи бодия рафтан ба аз нишастани ботил
به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل
Вагар мурод наёбам ба қадар вусъ бакӯшам
وگر مراد نیابم به قدر وسع بکوشم