То хабар дорам аз ӯ бехабар аз хештанам

تا خبر دارم از او بی‌خبر از خویشتنم

Бо вуҷӯдаши зи ман овоз наёяд ки манам

با وجودش ز من آواز نیاید که منم

Перҳан май бадарами дам ба дам аз ғояти шавқ

پیرهن می‌بدرم دم به دم از غایت شوق

Ки вуҷӯдами ҳама ӯ гашт ва ман ин перҳанам

که وجودم همه او گشت و من این پیرهنم

эй рақиби ин ҳама савдо макуну ҷанги мҷўӣ

ای رقیب این همه سودا مکن و جنگ مجوی

Бркнми дида ки ман дида аз ӯ брнкнм

برکَنم دیده که من دیده از او برنکَنم

Худ гирифтам ки нагӯям ки марои воқеаи ист

خود گرفتم که نگویم که مرا واقعه‌ایست

Душман ва дӯст бидонанд қиёс аз суханам

دشمن و دوست بدانند قیاس از سخنم

Дар ҳамаи шаҳр фароҳам нанишаст анҷуманӣ

در همه شهر فراهم ننشست انجمنی

Ки на ман дар ғамаши афсонаи он анҷуманам

که نه من در غمش افسانه آن انجمنم

Бршкст аз ман ва аз ранҷи дилам бок надошт

برشکست از من و از رنج دلم باک نداشت

Ман на онам ки тавонам ки аз ӯ бршкнм

من نه آنم که توانم که از او برشکنم

Гар ҳамин сӯз равад бо ман мискин дар гӯр

گر همین سوز رود با من مسکین در گور

Хок агар бозкнии сӯхтаи ёбии кафанам

خاک اگر بازکنی سوخته یابی کفنم

Гар ба хӯни ташнае инак ману сар бокӣ нест

گر به خون تشنه‌ای اینک من و سر باکی نیست

Ки ба фитроки ту ба зон ки буд бар баданам

که به فتراک تو به زان که بود بر بدنم

Марду зангар ба ҷафо кардан ман бархезанд

مرد و زن گر به جفا کردن من برخیزند

Гар бигардам зи вафои ту на мардум ки занам

گر بگردم ز وفای تو نه مردم که زنم

Шарт ақласт ки мардум бигурезанд аз тир

شرط عقل است که مردم بگریزند از تیر

Мангар аз даст ту бошад мижа бар ҳам назанам

من گر از دست تو باشد مژه بر هم نزنم

То ба гуфтор даромад даҳани ширинат

تا به گفتار درآمد دهن شیرینت

Бим онаст ки шурӣ ба ҷаҳони дрФкнм

بیم آن است که شوری به جهان درفکنم

Лаби саъдӣу даҳонати зи куҷо то ба куҷо

لب سعدی و دهانت ز کجا تا به کجا

Ин қадари бас ки равад номи лабат бар даҳанам

این قدر بس که رود نام لبت بر دهنم