Чашм ки бар ту мекунам чашм ҳасуд ме кунам

چشم که بر تو می‌کُنم، چشم حسود می‌کَنم

Шукри худо ки боз шуд дидаи бахти равшанам

شکر خدا که باز شد، دیدهٔ بختِ روشنم

Ҳаргизами ин гумон набад бо ту ки дӯстӣ кунам

هرگزم این گمان نبُد، با تو که دوستی کنم

Боварам ин намешавад бо ту нишаста кин манам

باورم این نمی‌شود، با تو نشسته کاین منم

Домани хаймаи брФкни душману дӯст гӯ бибин

دامن خیمه برفکن، دشمن و دوست گو ببین

Кин ҳама лутф мекунад дӯст ба рағми душманам

کاین همه لطف می‌کند، دوست به رغم دشمنم

Олами шаҳри гӯи маро ваъз магӯ ки нашнавам

عالِم شهر گو مرا، وعظ مگو که نشنوم

Пери маҳаллаи гӯи марои тавбаи мада ки башиканам

پیر محله گو مرا، توبه مده که بشکنم

Гар бизанӣ ба ханҷарам каз пай ӯ дигар Марв

گر بزنی به خنجرم، کز پی او دگر مرو

Наъраи шавқ май занам то рмқист дар танам

نعرهٔ شوق می‌زنم، تا رمقی‌ست در تنم

Ин на насиҳатӣ буд каз ғами дӯст тавба кун

این نه نصیحتی بود، «کز غم دوست توبه کن»

Сахти сияҳи дилӣ буд он ки зи дӯсти бркнм

سخت سیه‌دلی بوَد، آن که ز دوست برکنم

Гар ҳама умр башиканам аҳди ту пас дуруст шуд

گر همه عمر بشکنم، عهد تو پس درست شد

Кин ҳамаи зикри дӯстии лофи дурӯғ май занам

کاین همه ذکر دوستی، لاف دروغ می‌زنم

Пешам аз ин саломатӣ буду дилӣу донишӣ

پیشم از این سلامتی بود و دلی و دانشی

Ишқи ту оташии бузад пок бсухт хирманам

عشق تو آتشی بزد، پاک بسوخت خرمنم

Шаҳрӣ агар ба қасди ман ҷамъ шаванду муттафиқ

شهری اگر به قصد من، جمع شوند و متفق

Бо ҳама теғ баркашам вази ту сипар бияфканам

با همه تیغ برکشم، وز تو سپر بیفکنم

Чанд фишонӣ остин бар ману рӯзгори ман

چند فشانی آستین، بر من و روزگار من

Даст раҳо намекунад меҳри гирифтаи доманам

دست رها نمی‌کند، مِهر گرفته دامنم

Гар ба муроди ман рӯй вар нарӯй ту ҳокимӣ

گر به مراد من روی، ور نروی تو حاکمی

Ман ба хилофи рои тугар нафасии занами занам

من به خلاف رای تو، گر نفسی زنم زنم

Ин ҳама неш мехӯрд саъдӣ ва пеш ме равад

این همه نیش می‌خورد، سعدی و پیش می‌رود

Хӯн баравад дар ин миёнгар ту туе ва ман манам

خون برود در این میان، گر تو تویی و من منم