Дайр омадӣ эйнигор сармаст

دیر آمدی ای نگار سرمست

Зудат надиҳем доман аз даст

زودت ندهیم دامن از دست

Бар оташи ишқати оби тадбир

بر آتشِ عشقت آب تدبیر

Чандон ки задем боз нанишаст

چندان که زدیم باز ننشست

Аз рои ту сар наметавон тофт

از رای تو سر نمی‌توان تافت

Ваз рӯй ту дар наме тавон баст

وز روی تو در نمی‌توان بست

Аз пеши ту роҳ рафтанам нест

از پیش تو راهِ رفتنم نیست

Чун моҳии аўФтодаҳ дар шаст

چون ماهی اوفتاده در شست

Савдои лаби шкрдҳонон

سودای لب شکردهانان

Баси тавбаи солеҳон ки бишикаст

بس توبهٔ صالحان که بشکست

эй сарви баланди бӯстонӣ

ای سرو بلند بوستانی

Дар пеши дарахти қоматати паст

در پیش درخت قامتت پست

Бечора касе ки аз ту бибаред

بیچاره کسی که از تو ببْرید

Осӯдаи танӣ ки бо ту пайваст

آسوده تنی که با تو پیوست

Чашмат ба киришмаи хӯни ман рехт

چشمت به کرشمه خون من ریخت

Вази қатли хато чаҳ ғам хӯрд маст

وز قتل خطا چه غم خورد مست

Саъдии зи каманди хубрӯён

سعدی ز کمند خوبرویان

То ҷони дорӣ наме тавон ҷуст

تا جان داری نمی‌توان جست

Вар сар нанаҳй дар остонаш

ور سر ننهی در آستانش

Дигар чаҳ кунӣ дарӣ дигар ҳаст ?

دیگر چه کنی؟ دری دگر هست؟