Гар теғ баркашад ки муҳибони ҳамеи занам

گر تیغ برکشد که محبان همی‌زنم

Аввал касе ки лоф муҳаббат занад манам

اول کسی که لاف محبت زند منم

Гӯйанд пои дор агарат сар дареғ нест

گویند پای دار اگرت سر دریغ نیست

Гӯи сар қабул кун ки ба поиши дроФкнм

گو سر قبول کن که به پایش درافکنم

Имкони дида бастанам аз рӯй дӯст нест

امکان دیده بستنم از روی دوست نیست

Аўлитри он ки гӯши насиҳати бёкнм

اولیتر آن که گوش نصیحت بیاکنم

Овардаанд суҳбати хубон ки оташ аст

آورده‌اند صحبت خوبان که آتش است

Бар ман ба ним ҷӯ ки бисӯзанд хирманам

بر من به نیم جو که بسوزند خرمنم

Ман мурғи зиракам ки чунонам хуши аўФтод

من مرغ زیرکم که چنانم خوش اوفتاد

Дар қайд ӯ ки ёд наёяд нишеманам

در قید او که یاد نیاید نشیمنم

Дрдист дар дилам кигар аз пеши оби чашм

دردیست در دلم که گر از پیش آب چشم

Баргирам остин баравад то ба доманам

برگیرم آستین برود تا به دامنم

Гар перҳан ба дар кунам аз шахси нотавон

گر پیرهن به در کنم از شخص ناتوان

Бинӣ ки зер ҷома хаёлӣаст ё танам

بینی که زیر جامه خیالیست یا تنم

Шартаст эҳтимоли ҷафоҳои душманон

شرط است احتمال جفاهای دشمنان

Чун дил намедиҳад ки дил аз дӯсти бркнм

چون دل نمی‌دهد که دل از دوست برکنم

Дардии набӯдаро чаҳ тафовут кунад ки ман

دردی‌نبوده را چه تفاوت کند که من

Бечора дард мехӯраму наъра май занам

بیچاره درد می‌خورم و نعره می‌زنم

Бар тахти ҷам падед наёяд шаби дароз

بر تخت جم پدید نیاید شب دراز

Ман донам ин ҳадис ки дар чоҳи бежанам

من دانم این حدیث که در چاه بیژنم

Гӯйанд саъдё макун аз ишқ тавба кун

گویند سعدیا مکن از عشق توبه کن

Мушкили тавонам ва натавонам ки нашканам

مشکل توانم و نتوانم که نشکنم