Он дӯст ки ман дорам ваон ёр ки ман донам

آن دوست که من دارم، وآن یار که من دانم

Ширин даҳанӣ дорад давр аз лабу дандонам

شیرین‌دهنی دارد، دور از لب و دندانم

Бахт ин накунад бо ман кони шохи санавбар ро

بخت این نکند با من، کآن شاخ صنوبر را

Биншинам ва бинишонам гул бар сараши афшонам

بنشینم و بنشانم، گل بر سرش افشانم

эй рӯй длороити маҷмӯъаи зебоӣ

ای روی دلارایت! مجموعهٔ زیبایی

Маҷмӯ чаҳ ғам дорад аз ман ки парешонам

مجموع چه غم دارد از من که پریشانم؟

Дарёб ки нақшӣ монад аз тарҳи вуҷӯди ман

دریاب که نقشی ماند از طرح وجود من

Чун ёди ту май орми худ ҳеҷ наме монам

چون یاد تو می‌آرم، خود هیچ نمی‌مانم

Бо васл наме печами вази ҳиҷр наме нолам

با وصل نمی‌پیچم، وز هجر نمی‌نالم

Ҳукми он чаҳ ту фармое ман бандаи фармонам

حکم آن چه تو فرمایی، من بندهٔ فرمانم

эй хубтар аз Лайлӣ бимаст ки чун маҷнӯн

ای خوب‌تر از لیلی! بیم است که چون مجنون

Ишқ ту бигардонад дар кӯҳу биёбонам

عشق تو بگرداند، در کوه و بیابانم

Як пушти замини душмангар рӯй ба ман оранд

یک پشت زمین دشمن، گر روی به من آرند

Аз рӯй ту безорамгар рӯй бгрдонм

از روی تو بیزارم، گر روی بگردانم

Дар доми ту маҳбӯсам дар дасти ту мағлубам

در دام تو محبوسم، در دست تو مغلوبم

Вази завқи ту мадҳушам дар васфи ту ҳайронам

وز ذوق تو مدهوشم، در وصف تو حیرانم

Дастии зи ғамат бар дили поеи зи пят дар гул

دستی ز غمت بر دل، پایی ز پی‌ات در گِل

Бо ин ҳама сабрам ҳаст ваз рӯй ту натавонам

با این همه صبرم هست وز روی تو نتوانم

Дар хФиаҳи ҳамеи нолами венаи турфа ки дар олам

در خفیه همی نالم، وین طرفه که در عالم

Ушшоқ намехусбанд аз нолаи пинҳонам

عشاق نمی‌خسبند از نالهٔ پنهانم

Бинӣ ки чаҳ гарми оташ дар сӯхта ме гирад

بینی که چه گرم آتش، در سوخته می‌گیرد؟

Ту грмтрии зи оташи ман сӯхтатар зи онам

تو گرم‌تری زآتش، من سوخته‌تر ز آنم

Гӯйанд макун саъдии ҷон дар сари ин савдо

گویند «مکن سعدی! جان در سر این سودا»

Гар ҷон баравад шояд ман зинда ба ҷононм

گر جان برود شاید، من زنده به جانانم