Он на рӯйаст ки ман васф ҷамолаш донам
آن نه روی است که من وصف جمالش دانم
Ин ҳадис аз дгарӣ пресс ки ман ҳайронам
این حدیث از دگری پرس که من حیرانم
Ҳамаи бенанд на ин сунъ ки ман май байнам
همه بینند نه این صنع که من میبینم
Ҳама хонанд на ин нақш ки ман ме хонам
همه خوانند نه این نقش که من میخوانم
Он аҷаб нест ки саргашта буд толиби дӯст
آن عجب نیست که سرگشته بود طالب دوست
Аҷаб инаст ки ман восилу саргардонам
عجب این است که من واصل و سرگردانم
Сарв дар боғ нишонанд ва туро бар сару чашм
سرو در باغ نشانند و تو را بر سر و چشم
Гар иҷозати диҳӣ эй сарв равон бинишонам
گر اجازت دهی ای سرو روان بنشانم
Ишқи ман бар гули рухсори ту имрӯзӣ нест
عشق من بر گل رخسار تو امروزی نیست
Дайр соласт ки ман булбули ин бустонам
دیر سال است که من بلبل این بستانم
Ба сарат каз сари паймон муҳаббат нарӯм
به سرت کز سر پیمان محبت نروم
Гар бифармое рафтан ба сари пайконам
گر بفرمایی رفتن به سر پیکانم
Бош то ҷон баравад дар талаби ҷононм
باش تا جان برود در طلب جانانم
Ки ба корӣ ба аз ин боз наёяд ҷонам
که به کاری به از این باز نیاید جانم
Ҳар насиҳат ки кунӣ бишинавам эй ёри азиз
هر نصیحت که کنی بشنوم ای یار عزیز
Сабрам аз дӯсти мФрмоӣ ки ман натавонам
صبرم از دوست مفرمای که من نتوانم
Аҷаб аз табъи ҳўснок миннат ме ояд
عجب از طبع هوسناک منت میآید
Ман худ аз мардум бе табъи аҷаб май монам
من خود از مردم بیطبع عجب میمانم
Гуфта будӣ ки буд дар ҳамаи олами саъдӣ
گفته بودی که بود در همه عالم سعدی
Ман ба худ ҳеҷ ним ҳар чаҳ ту гӯйии онам
من به خود هیچ نیم هر چه تو گویی آنم
Гар ба ташриф қабулам бинавозӣ маликам
گر به تشریف قبولم بنوازی مَلَکم
Вар ба тозона қаҳрам бизанӣ шайтонам
ور به تازانهٔ قهرم بزنی شیطانم