Агар дастам расад рӯзӣ ки инсоф аз ту бустонам

اگر دستم رسد روزی که انصاف از تو بستانم

Қазои аҳди мозиро шабӣ дастӣ барафшонам

قضای عهدِ ماضی را شبی دستی برافشانم

Чунонат дӯст медорам кигар рӯзӣ фироқ уфтад

چنانت دوست می‌دارم که گر روزی فراق افتد

Ту сабр аз ман туоне кард ва ман сабр аз ту натавонам

تو صبر از من توانی کرد و من صبر از تو نتوانم

Дилами сад бор мегуяд ки чашм аз фитна бар ҳам на

دلم صد بار می‌گوید که چشم از فتنه بر هم نِه

Дигар раҳ дида меуфтад бар он болои фаттонам

دگر ره دیده می‌افتد بر آن بالای فتانم

Туро дар бӯстон бояд ки пеш сарв биншинӣ

تو را در بوستان باید که پیش سرو بنشینی

Вагарна боғбон гуяд ки дигари сарви нншонм

وگرنه باغبان گوید که دیگر سرو ننشانم

РФиқонм сафар карданд ҳар ёрӣ ба ақсоиӣ

رفیقانم سفر کردند هر یاری به اَقْصایی

Хилофи ман ки бигрифтааст доман дар муғелонам

خلاف من که بگرفته است دامن در مُغیلانم

Ба дарёии дарафтодам ки пойонаш наме байнам

به دریایی درافتادم که پایانش نمی‌بینم

Касеро панҷаи афкандам ки дирамонаш наме донам

کسی را پنجه افکندم که درمانش نمی‌دانم

Фироқам сахт меояд валикини сабр май бояд

فراقم سخت می‌آید ولیکن صبر می‌باید

Ки гар бигурезам аз сахтии рафиқи сусти паймонам

که گر بگریزم از سختی رفیق سست پیمانم

Мапурсам дӯш чун будӣ ба торикӣу танҳоӣ

مپرسم دوش چون بودی به تاریکی و تنهایی

Шаби ҳиҷрам чаҳ май пурсӣ ки рӯзи васли ҳайронам

شب هجرم چه می‌پرسی که روز وصل حیرانم

Шубони оҳиста май нолами магари дардам ниҳон монад

شبان آهسته می‌نالم مگر دردم نهان ماند

Ба гӯш ҳар ки дар олам расед овози пинҳонам

به گوش هر که در عالم رسید آواز پنهانم

Дамӣ бо дӯст дар хилват ба аз сад сол дар ъушрат

دمی با دوست در خلوت به از صد سال در عشرت

Ман озодӣ намехоҳам ки бо Юсуф ба зиндонам

من آزادی نمی‌خواهم که با یوسف به زندانم

Ман он мурғи схндонм ки дар хокам равад сӯрат

من آن مرغ سخندانم که در خاکم رود صورت

Ҳануз овоз меояд ба маънӣ аз гулистонам

هنوز آواز می‌آید به معنی از گلستانم