Гар даст диҳад ҳазор ҷонам

گر دست دهد هزار جانم

Дар пой муборакат фишонам

در پای مبارکت فشانم

Охир ба серум гузар кун эй дӯст

آخر به سرم گذر کن ای دوست!

Ингор ки хоки остонам

انگار که خاک آستانم

Ҳар ҳукм ки бар серум бароне

هر حکم که بر سرم برانی

Саҳласт зи хештани мронм

سهل است، ز خویشتن مرانم

Ту худ сари васли мо надорӣ

تو خود سر وصل ما نداری

Ман одати бахт хеш донам

من عادت بخت خویش دانم

Ҳайҳот ки чун ту шоҳбозӣ

هیهات که چون تو شاه‌بازی

Ташриф диҳад ба ошёнам

تشریف دهد به آشیانم

Гар хона муҳақарасту торик

گر خانه محقر است و تاریک

Бар дидаи равшанати нишонам

بر دیدهٔ روشنت نشانم

Гар номи ту бар серум бигӯянд

گر نام تو بر سرم بگویند

Фарёд барояд аз равонам

فریاد برآید از روانم

Шаб нест ки дар фироқи рӯят

شب نیست که در فراق رویت

Зорӣ ба фалак наме расонам

زاری به فلک نمی‌رسانم

Охир на ман ва ту дӯст будем ?

آخر نه من و تو دوست بودیم؟

Аҳди ту шикаст ва ман ҳамонам

عهد تو شکست و من همانم

Ман муҳраи меҳр ту наризам

من مُهرهٔ مِهر تو نریزم

Ало ки бирезади устихонам

الا که بریزد استخوانم

Ман тарки висол ту нагӯям

من ترک وصال تو نگویم

Ало ба фироқи ҷисму ҷонам

الا به فراق جسم و جانم

Маҷнӯнам агар баҳоии Лайлӣ

مجنونم اگر بهای لیلی

Малики арабу аҷами ситонам

ملک عرب و عجم ستانم

Ширини замони туе ба таҳқиқ

شیرین زمان تویی به تحقیق

Ман бандаи хусрави замонам

من بندهٔ خسرو زمانم

Шоҳӣ ки варо расад ки гуяд

شاهی که وِرا رسد که گوید

Мавлои акобри ҷаҳонам

«مولای اکابر جهانم»

Айвони рафеъаши осмон ро

ایوان رفیعش آسمان را

Гуяд ту замини ман осмонам

گوید «تو زمین، من آسمانم»

Доне ки ситам раво надорад

دانی که ستم روا ندارد؟

Магузор ки башнавад фиғонам

مگذار که بشنود فغانم

Ҳар кас ба замони хештан буд

هر کس به زمان خویشتن بود

Ман саъдии охируззамонам

من سعدی آخرالزمانم