Он кас ки аз ӯ сабр маҳоласту сукӯнам
آن کس که از او صبر محال است و سکونم
Бигузашт даҳ ангушти Фрўбрдаҳ ба хӯнам
بگذشت ده انگشت فروبرده به خونم
Пурсед ки чунӣ зи ғаму дарди ҷудоӣ
پرسید که چونی ز غم و درد جدایی
Гуфтам на чунонам ки тавон гуфт ки чунам
گفتم نه چنانم که توان گفت که چونم
Зон гуҳ ки маро рӯй ту миҳроб назар шуд
زان گه که مرا روی تو محراب نظر شد
Аз дасти забонҳо ба таҳаммул чу сутунам
از دست زبانها به تحمل چو ستونم
Машну ки ҳамаи умри ҷафо бардаам аз кас
مشنو که همه عمر جفا بردهام از کس
Ҷуз бар сари кӯии ту ки девори забунам
جز بر سر کوی تو که دیوار زبونم
Бимаст чу шарҳи ғами ишқ ту нивисам
بیم است چو شرح غم عشق تو نویسم
Котш ба қалам дар фитад аз сӯзи дарунам
کآتش به قلم در فتد از سوز درونم
Онон ки шимурданд марои оқилу ҳушёр
آنان که شمردند مرا عاقل و هشیار
Кӯ то банависанд гувоҳӣ ба ҷунунам
کو تا بنویسند گواهی به جنونم
Шамшери баровар ки муродам сар саъдӣаст
شمشیر برآور که مرادم سر سعدیست
Вар сар нануҳум дар қидмати ошиқи дунам
ور سر ننهم در قدمت عاشق دونم